น้ำแกงปลาไนเต้าหู้

น้ำแกงปลาไนเต้าหู้

ปลายเดือนเจ็ด ณ จวนองค์หญิงใหญ่เจาหนิง

ช่วงบ่ายมีฝนตกลงมาห่าใหญ่ ช่วยพัดพาไอร้อนไปได้มาก ทั้งในและนอกเรือนจึงไม่ร้อนอบอ้าวเท่าไรแล้ว

ตอนที่เมิ่งซังค่อย ๆ ฟื้นตื่นขึ้นมา ก็เข้าสู่ช่วงปลายยามอุ้ยต่อต้นยามเซินแล้ว

แม้ข้างกายจะมีสาวใช้คอยพัดวีให้ไม่หยุด แต่หลังจากงีบหลับไปตื่นหนึ่ง เหงื่อบาง ๆ ก็ยังผุดพรายทั่วตัวเมิ่งซังจนแผ่นหลังชื้นไปหมด

ไป๋จิ่วเห็นนางลืมตาตื่น จึงเอ่ยถามเสียงเบาอย่างนุ่มนวลว่า “ฮูหยินจะลุกเลยไหมเจ้าคะ”

“...อืม” เมิ่งซังสะลึมสะลือไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติกลับมาแล้วพยักหน้าเบา ๆ “เปลี่ยนเสื้อตัวในก่อนแล้วกัน”

พอได้ยินแบบนั้น บรรดาสาวใช้ก็พากันขยับตัววุ่นวายทันที ทั้งช่วยพยุงเมิ่งซัง ยกน้ำร้อน ไปหยิบเสื้อผ้าสะอาด... เมิ่งซังเกาะมือไป๋จิ่ว ประคองท้องที่หนักอึ้งค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้น แล้วเช็ดเนื้อเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยมีคนอื่น ๆ คอยช่วย

กว่าจะจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เมิ่งซังก็อุ้มท้องอันหนักอึ้งเดินก้าวพ้นประตูห้องออกมา เวลาล่วงเลยไปเกือบครึ่งก้านธูปแล้ว

เรือนชางจู๋เดิมทีเป็นที่พักส่วนตัวของเซี่ยชิงจาง มีอาณาบริเวณกว้างขวางไม่น้อย