แป้งตุ๋นเนื้อแกะหู

แป้งตุ๋นเนื้อแกะหู

ลมหนาวพัดกรรโชก บนยอดเนินทรายสูงตระหง่านมีคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่

เมิ่งซังวางเรือไม้ลำเล็กลงบนพื้นทราย ก่อนจะพยักหน้าส่งสัญญาณให้เยี่ยป๋อที่ยืนรออย่างกระตือรือร้นอยู่ข้าง ๆ

พอเห็นแบบนั้น เยี่ยป๋อก็รีบหย่อนตัวลงนั่งอย่างตื่นเต้น สองมือจับขอบเรือไม้ทั้งสองข้างไว้แน่น แล้วร้องบอกเสียงดัง “ข้าจับแน่นแล้วขอรับ!”

สิ้นเสียงพูด เซี่ยชิงจางก็ยื่นมือออกแรงผลักไปข้างหน้าทันที

พริบตาต่อมา เยี่ยป๋อก็นั่งบนเรือไม้ไถลลงไปตามทางลาดอย่างรวดเร็ว เด็กน้อยสนุกจนแทบสำลัก ต่อให้ลมหนาวจะพัดหวีดหวิวปะทะหน้า แต่ทั่วทั้งตัวกลับยังรู้สึกอุ่นวาบ สองแก้มขึ้นสีแดงปลั่ง

คนที่ตามลงมาติด ๆ คือเมิ่งซัง เรือไม้ที่นางใช้มีขนาดใหญ่กว่าหน่อย ร่างบางไถลพรวดพราดลงมาตามเนินทราย ก่อนจะไปหยุดอยู่ด้านหลังเยี่ยป๋อไม่ไกล

ยังไม่ทันที่เมิ่งซังจะได้ลุกขึ้นยืน เยี่ยป๋อก็ลากมุมเรือไม้ของตัวเอง พลางย่ำทรายเดินเข้ามาหาอย่างตื่นเต้น “พี่หญิง สนุกมากเลยขอรับ!”

เมิ่งซังปัดเม็ดทรายออกจากใบหน้า พลางเหลือบตามองเขาอย่างล้อ ๆ “ไม่รู้เหมือนกันนะว่าใครกันหนอ เมื่อสองสามวันก่อนตอนเห็นตู้ฟ่างต่อเรือไม้ ยังฟันธงเสียงแข็งอยู่เลยว่าของเล่นพรรค์นี้ทั้งน่าเบื่อทั้งเด็กน้อย?”

เยี่ยป๋อหัวเราะแห้ง ๆ ด้วยความรู้สึกผิดปนกระดากอาย เขารีบขยับเข้าไปใกล้พลางเอ่ยเสียงออดอ้อนอย่างหาได้ยาก “ข้ามันสายตาสั้นเอง พลั้งปากพูดไปชั่ววูบ พี่หญิงอย่าถือสาหาความกับข้าเลยนะขอรับ...”