ชิงปู่เหลียง

ชิงปู่เหลียง

ฤดูร้อนอากาศอบอ้าว เสียงจักจั่นกรีดร้องระงมไม่ขาดสาย

แสงแดดแผดเผาลงมาอย่างไร้ความปรานี ผืนแผ่นดินทั้งมวลจึงกลายสภาพเป็นเตาอบขนาดยักษ์ ไม่ว่าใครหากไม่สวมหมวกสานออกไปเดินข้างนอก ย่อมต้องเหงื่อท่วมตัว หรือดีไม่ดีผิวอาจแห้งจนลอกเลยทีเดียว

ด้านนอกตรอกปูหินเขียว เซี่ยชิงจางในชุดเสื้อคลุมเนื้อบางเบาเดินนำอยู่ข้างหน้า ด้านหลังมีตู้ฝั่งที่เหงื่อโทรมกายเดินตาม นายบ่าวต่างหิ้วกระสอบป่านที่อัดแน่นกับกล่องอาหารใบใหญ่ห่อผ้าฝ้ายคนละข้าง ก้มหน้าก้มตาเดินมุ่งหน้าเข้าสู่ตรอกที่แดดส่องไม่ถึง

บ้านเรือนแถบหวายหนานเต้าและเจียงหนานเต้าส่วนใหญ่เป็นกระเบื้องสีครามผนังปูนขาว เมื่อเทียบกับคฤหาสน์โอ่อ่ามากมายในเมืองฉางอันแล้ว จึงดูเรียบง่ายสงบงามและมีกลิ่นอายความประณีตอยู่หลายส่วน ในตรอกนี้มีผู้คนอาศัยอยู่ไม่น้อย และประตูบ้านแต่ละหลังต่างก็เปิดกว้างไว้

ยามนี้เป็นช่วงบ่ายคล้อย ผู้คนจำนวนมากพากันยกเก้าอี้พับมานั่งรับลมใต้ร่มเงาข้างประตู มือโบกพัดสาน บ้างหลับตาพักผ่อน บ้างกล่อมลูกน้อยในอ้อมอกนอนกลางวัน และบ้างก็ลดเสียงลงคุยสัพเพเหระเรื่อยเปื่อยกับเพื่อนบ้าน

พอเห็นนายบ่าวเซี่ยชิงจางเลี้ยวเข้ามาในตรอก บรรดาเพื่อนบ้านก็ส่งเสียงทักทายเซ็งแซ่

“ลูกเขยบ้านตระกูลเมิ่งกลับมาแล้วหรือ”

“ไอ้หยา ลูกเขยบ้านเมิ่งนี่หน้าตาดีแท้ แม้ต้องออกไปตากแดดเปรี้ยง ๆ พอกลับมาก็ยังดูหล่อเหลาเกลี้ยงเกลา ช่างเหมาะสมกับแม่นางซางจริง ๆ!”