สุรามงคล

สุรามงคล

พอกำหนดวันแต่งงานใกล้เข้ามา เมิ่งซังก็อดตื่นเต้นปนใจตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ อย่างบอกไม่ถูกไม่ได้ แม้ภายนอกจะดูนิ่งสงบเหมือนไม่มีอะไรผิดแผกจากทุกวัน แต่นางมักจะเข้าไปออดอ้อนเผยชิงชิงกับเมิ่งจือเว่ยอยู่เรื่อย อ้อนวอนขอให้พวกเขาอยู่เล่นที่เรือนตระกูลเมิ่งต่ออีกสักประเดี๋ยว

ทั้งเผยชิงชิงและเมิ่งจือเว่ยต่างเคยผ่านจุดนี้มาก่อน พอเห็นความไม่สบายใจปนตื่นเต้นในแววตาของนางก็หันมาสบตายิ้มให้กัน แล้วตามใจความปรารถนาทุกอย่างที่เมิ่งซังไม่ได้พูดออกมาด้วยความเอ็นดู

พอเป็นแบบนี้ เมิ่งซังจึงรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาก จู่ ๆ หัวใจที่กระวนกระวายก็สงบลงไปเยอะ

วันเวลาหลังจากนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว ราวกับแค่กะพริบตาเดียวก็ถึงวันรับเจ้าสาวที่กำหนดไว้แล้ว

ธรรมเนียมแต่งงานของชาวบ้านยุคนี้มักจะต้องรอจนถึงยามสนธยา เจ้าบ่าวถึงจะขี่ม้าพาขบวนเกี้ยววิวาห์มารับเจ้าสาว เมิ่งซังจึงยิ่งทำใจให้สงบได้ ไม่ได้ร้อนรนเลยแม้แต่น้อย

นางนอนตื่นสายตะวันโด่งเหมือนอย่างเคย บิดขี้เกียจเอื่อยเฉื่อยทีหนึ่งแล้วค่อยลุกจากเตียงนอนอย่างไม่รีบร้อน

พอนางเดินทอดน่องมาถึงโถงหลัก พวกสาวใช้ก็กำลังกวาดลานด้านนอก พลางประดับประดาเรือนตระกูลเมิ่งที่เคยเรียบง่ายให้กลายเป็นบรรยากาศมงคลครึกครื้นอย่างยิ่ง

พอเห็นแบบนั้น เมิ่งซังก็ยิ้มพลางบอกว่า “ยังไงเสียที่บ้านเราก็คงไม่มีคนมามากมายอะไร โคมไฟพวกที่เซี่ยชิงจางทำกับมือน่ะเก็บไว้เถอะ ไม่ต้องปลดเปลี่ยนหรอก”

สาวใช้ยิ้มพลางตอบว่า “ทราบแล้วเจ้าค่ะ พวกข้าไหนเลยจะกล้าไปแตะต้องน้ำใจที่คุณชายมีต่อคุณหนูกันเล่าเจ้าคะ”