กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
บะหมี่เย็นไก่ฉีก
เมื่อมองดูฮองไทเฮากับอีกสองคนนั่งครองโต๊ะกันคนละมุม บ่าวชายหลายคนนั่งเรียบร้อยอยู่ข้าง ๆ แถมบนโต๊ะยังมีตัวไพ่นกกระจอกหยกตั้งเรียงไว้พร้อมสรรพ...
เซี่ยชิงจางถึงกับชะงัก หลุดปากถามไปตามสัญชาตญาณ “ท่านยาย พวกท่านมาหอนานเฟิงเพื่อเล่นไพ่นกกระจอกหรือขอรับ”
พอได้ยินแบบนั้น ฮองไทเฮาก็ตอบหน้าตาเฉย “มาหอนานเฟิงไม่เล่นไพ่นกกระจอก จะให้มาดูร้องรำทำเพลงหรือไงเล่า”
หญิงชราปรายตามอง ในแววตามีแต่ความตำหนิและไม่อยากจะเชื่อ “จางเอ๋อร์ ในหัวเจ้าคิดอะไรสกปรก ยายเกือบคิดว่าจำคนผิดเสียแล้ว!”
เซี่ยชิงจางที่โดนตลบหลังใส่ “...”
ท่านยาย สายตาท่านอย่าล่อกแล่กสิขอรับ กลัวหลานดูไม่ออกหรือไรว่ากำลังกุเรื่องหลอกอยู่น่ะ!
ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรต่อ องค์หญิงใหญ่เจาหนิงก็รีบรับลูกจากฮองไทเฮาทันควัน นางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาแกล้งซับน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงตรงหางตา พลางพูดด้วยน้ำเสียงสะเทือนใจว่า “เจ้าลูกตัวดีไม่เชื่อใจแม่ขนาดนี้ แม่เสียใจเหลือเกิน”
ส่วนเผยชิงชิงที่สีหน้าสงบนิ่งไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา เพียงแต่ส่งสายตาคมกริบมาราวกับมีดบิน ในดวงตาคู่นั้นเขียนคำว่า ‘ผิดหวัง’ ไว้อย่างชัดเจน
เห็นภาพนี้เข้า เซี่ยชิงจางถึงกับพูดไม่ออก เขาข่มความอึดอัดตันใจไว้ สูดหายใจชั่วครู่ จากนั้นจึงถอนหายใจพลางยิ้มอย่างยอมแพ้ เดินเข้าไปหาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล