กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ลมตะวันตกเฉียงเหนือ
ยามเว่ย ด้านนอกหอนานเฟิงที่มีชื่อเสียงที่สุดแห่งหนึ่งในเมืองฉางอัน รถม้าสภาพครึ่งเก่าครึ่งใหม่คันหนึ่งแล่นมาจอดสนิทอย่างเงียบเชียบ
พอสาวใช้เลิกม่านประตูรถขึ้น เมิ่งซังก็มุดตัวออกมาเป็นคนแรกแล้วกระโดดลงมายืนบนพื้น นางมองประตูบานใหญ่ตรงหน้า พลางกวาดตามองบ่าวรับใช้หน้าตาหล่อเหลาที่ยืนยิ้มอยู่ข้างประตู จนอดเดาะลิ้นด้วยความทึ่งไม่ได้
“นี่น่ะเหรอหอนานเฟิง...”
พูดยังไม่ทันขาดคำ เผยชิงชิงก็กระโดดลงมาจากรถม้า นางกวาดตามองผู้คนและเรือนตรงหน้า ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาทั่วไปว่า “หอนานเฟิงในฉางอันก็เหมือนกับที่ตรอกผิงคังนั่นแหละ มีแบ่งเป็นหลายแบบเหมือนกัน”
องค์หญิงใหญ่เจาหนิงที่สวมชุดหรูฉวินธรรมดาสามัญตามลงมาติด ๆ ยิ้มพลางพูดเสริม “เจ้ากับซิวหยวนใกล้จะถึงวันแต่งงานแล้ว ไม่เหมาะจะไปที่ที่ครึกครื้นเอิกเกริกเกินไป ยังไงเสียก็แค่อยากพาเจ้ามาเปิดหูเปิดตา ถือโอกาสออกมาเที่ยวเล่นผ่อนคลาย วันนี้ก็เลยเลือกที่ที่ค่อนข้างสงบหน่อย”
ทั้งสามคนยืนเคียงกันอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าท่าทางต่างกันไป ก่อนจะหันขวับไปมองคนที่ลงจากรถม้าเป็นคนสุดท้าย แล้วเอ่ยขึ้นพร้อมกัน “ท่านจะไปด้วยจริง ๆ หรือเจ้าคะ”
ฮองไทเฮาผู้มีเรือนผมขาวโพลนจัดแจงชุดหรูฉวินบนตัวอย่างไม่รีบร้อน พลางยิ้มตาหยีพูดว่า “เรื่องสนุกครึกครื้นแบบนี้ จะพลาดได้ยังไงกัน”