ลูกชิ้นหัวสิงโต หมูทอด และหม่าล่าผัดแห้ง

ลูกชิ้นหัวสิงโต หมูทอด และหม่าล่าผัดแห้ง

ดึกสงัด ณ จวนตระกูลเยี่ยในฟางหย่งซิง

ภายในห้องหนังสือของเยี่ยหวายซิ่น แสงเทียนวูบวาบสลัว ทอดเงาร่างคนสองคนทาบลงบนบานหน้าต่าง

“นาง...พูดแบบนี้จริง ๆ หรือ” เยี่ยหวายซิ่นยืนหันหลังให้เยี่ยเจี่ยนอยู่หลังโต๊ะหนังสือ สายตาทอดมองตู้ไม้ริมผนังที่เต็มไปด้วยม้วนตำราและคัมภีร์ไม้ไผ่อย่างเงียบงัน

เยี่ยเจี่ยนยืนตัวตรงสง่าอยู่ตรงที่ว่างไม่ไกลจากโต๊ะหนังสือนัก เขาก้มหน้ามองพื้นเล็กน้อย พลางพยักหน้ารับอย่างไม่ถ่อมตนและไม่หยิ่งยโส “ขอรับ”

สิ้นเสียงตอบ แผ่นหลังของเยี่ยหวายซิ่นดูเหมือนจะสั่นเทาขึ้นมาวูบหนึ่ง ทว่าพริบตาต่อมาก็กลับมาสงบนิ่งดุจขุนเขาดังเดิม ราวกับความเสียอาการเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา

ทั่วทั้งห้องเงียบสนิทอยู่นาน สองพ่อลูกในนามยืนอยู่อย่างนั้นโดยไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำ

ผ่านไปครู่ใหญ่ เยี่ยเจี่ยนก็ได้ยินเสียงแหบพร่าดังมาจากเบื้องหน้า “ข้ารู้แล้ว เจ้ากลับไปเถอะ”

ได้ยินดังนั้น เยี่ยเจี่ยนจึงประสานมือคารวะ แล้วค่อย ๆ ถอยหลังออกไป

ทว่าตอนที่เขาเพิ่งเดินพ้นฉากกั้นลายทิวทัศน์และกำลังจะก้าวพ้นห้อง ชายชราก็เอ่ยถามขึ้นมาอีกว่า “อาป๋ออยู่กับซังเหนียงแล้วมีความสุขดีไหม”