กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เกี๊ยวน้ำหมูผักกาดดอง
พ้นยามจื่อไปก็เข้าสู่วันชิวอิก หรือวันแรกของเทศกาลตรุษจีน ซึ่งคนยุคนี้มักเรียกว่า ‘วันหยวนรื่อ’
ตอนเมิ่งซังออกมาไม่ได้คลุมเสื้อตัวนอกหนา ๆ แม้จะมีเสื้อคลุมขนสัตว์ของเซี่ยชิงจางห่มไว้ แถมยังมีบรรยากาศหวานชื่นของคนรักช่วยให้อุ่นใจ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังต้านทานความหนาวเหน็บในฤดูหนาวไม่ค่อยไหวอยู่ดี
พอความตื่นเต้นซาลง รอบตัวก็ไม่มีทั้งเครื่องดื่มร้อนหรือเตาอุ่นมือให้ไออุ่น ร่างกายของนางจึงเริ่มสั่นสะท้านขึ้นมาทันที
เซี่ยชิงจางนั้นละเอียดดั่งเส้นผม ชั่วพริบตาที่คนในอ้อมอกเริ่มสั่นสะท้าน เขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติได้ทันที
เขานึกโทษตัวเองในใจว่าคิดไม่รอบคอบ พลางปลดเสื้อคลุมตัวใหญ่ออกแล้วคลี่คลุมให้เมิ่งซังอย่างระมัดระวัง “ข้างนอกหนาวมาก ดึกมากแล้วด้วย รีบกลับเข้าไปเถอะ”
เมิ่งซังลูบเสื้อคลุมเนื้อหนาพลางกะพริบตาถาม “แล้วนี่เจ้าจะกลับเข้าวังเลยหรือ”
เซี่ยชิงจางพยักหน้าพลางเอ่ยเสียงอบอุ่น “งานเลี้ยงในวังยังไม่เลิก แถมวันนี้ยังมีพิธีว่าราชการเช้าครั้งใหญ่อีก คงต้องอยู่ในวังไปอีกนาน ข้าปรึกษากับท่านพ่อท่านแม่เรียบร้อยแล้วว่าช่วงบ่ายวันนี้ค่อยมาอวยพรปีใหม่ท่านน้ากับท่านน้าเขย”
พอได้ยินเขาพูดแบบนั้น เมิ่งซังก็อดรำพึงไม่ได้ ถึงจะกินเบี้ยหวัดหลวงเหมือนกัน แต่เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊ของราชวงศ์นี้เทียบกับข้าราชการในยุคหลังแล้ว ช่างเหนื่อยยากกว่ากันลิบลับ