กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
กัวขุยไส้หมูสด
ย้อนกลับไปเมื่อครู่ ในโรงอาหารของกั๋วจื่อเจี้ยน
บรรดาผู้ปกครองของเหล่าศิษย์กั๋วจื่อเจี้ยนต่างทยอยหลั่งไหลเข้ามาจากหน้าประตู แต่ละคนต่างแยกย้ายกันไปทำสิ่งต่างๆ บ้างก็หยุดยืนพินิจภาพวาดและอักษรพู่กันบนผนังที่รณรงค์ไม่ให้กินทิ้งกินขว้าง บ้างก็เดินไปจุดตักอาหารเพื่อรับของกินที่แจกให้ชิมฟรี พร้อมกับส่งเสียงทึ่งที่โรงอาหารใช้ถาดอาหารดินเผา บ้างก็ตรงไปยังฝั่งร้านไป่เว่ยเพื่อสั่งอาหาร จนต่อแถวยาวเหยียดอยู่หน้าเคาน์เตอร์เครื่องดื่มและของว่าง
ในจำนวนนั้น เกือบครึ่งหนึ่งเคยลิ้มลองอาหารของร้านไป่เว่ยมาบ้างแล้วในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา ทว่าพอนั่งลงประจำที่แล้วกวาดตามองรายการอาหารสารพัดชนิด ก็เพิ่งพบว่ายังมีของกินแปลกใหม่ที่พวกตนไม่เคยลิ้มลองอยู่อีกเพียบ แต่ละคนจึงเริ่มตื่นเต้นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที
“หม้อไฟของร้านไป่เว่ยนี่ ทำไมถึงไม่เหมือนที่เหลาอาหารข้างนอกขายกันเลยล่ะ อย่าว่าแต่น้ำซุปหลากรสชาติพวกนั้นเลย แค่ของลวกจิ้มที่มีชื่อแปลกหูตั้งมากมายพวกนี้ ก็น่าตื่นตาตื่นใจแล้ว!”
“อาหารผัดหม้อแห้ง... นี่มันของกินแบบไหนกันอีกเนี่ย”
“เด็กรับใช้ของร้านอยู่ไหนน่ะ มาอธิบายเร็วเข้าว่าอาหารพวกนี้ทำมาจากอะไร แล้วมีรสชาติพิเศษยังไงบ้าง!”
“...”
เพียงพริบตาเดียว โรงอาหารที่เดิมทีค่อนข้างสงบก็พลันคึกคักจอแจ เสียงผู้คนพูดคุยกันดังอื้ออึงราวกับหม้อน้ำเดือด
เผยชิงชิงนั่งอยู่ข้างโต๊ะ จิบชานมที่เติมมาใหม่ทีละคำอย่างสบายอารมณ์ พลางทอดสายตามองภาพความวุ่นวายจอแจตรงหน้าด้วยรอยยิ้มแต้มมุมปาก