รากบัวยัดไส้ทอด

รากบัวยัดไส้ทอด

ณ ตลาดทิศตะวันออก เด็กหนุ่มสามคนที่มีบุคลิกแตกต่างกันเดินเคียงข้างกันผ่านประตูใหญ่เข้าไปในร้านหนังสือแห่งหนึ่ง

สวี่ผิงเดินดูตามชั้นหนังสืออย่างคุ้นเคย ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าชั้นวางม้วนตำราเก่า เขาเลือกดูม้วนตำราแต่ละเล่มพลางแบ่งสมาธิไปฟังเพื่อนสนิททั้งสองคนคุยกัน

ด้วยความที่เกรงใจลูกค้าคนอื่นในร้าน ทั้งสามคนจึงกดเสียงพูดคุยกันเบามาก

เถียนซู่ยิ้มเยาะอย่างสะใจพลางกอดคอเซวียเหิง “อันหยวน เมื่อวานหลังจากเจ้ากับท่านป้ากลับถึงจวนแล้ว ท่านป้ามีว่าอะไรต่อไหม”

พอได้ยินคำนี้ เซวียเหิงก็นึกถึงภาพอันน่ากระอักกระอ่วนหน้าประตูด้านข้างของกั๋วจื่อเจี้ยนเมื่อวานขึ้นมาทันที

ไม่ว่าจะสำหรับตัวนักเรียนเองหรือผู้ใหญ่ที่จวน การสอบซุ่ยเข่าล้วนเป็นเรื่องใหญ่ ทุกปีพอการสอบซุ่ยเข่าสิ้นสุดลง บรรดาฮูหยินเอกหรือขุนนางผู้เป็นประมุขของแต่ละจวนมักจะมารับด้วยตัวเอง ถนนนอกประตูด้านข้างของกั๋วจื่อเจี้ยนจึงมักจะติดขัดจนแน่นขนัดไปหมด

เมื่อวานคนก็เยอะ แถมท่านแม่ของเขายังเสียงดัง ความเคลื่อนไหวตรงนั้นจึงดึงดูดสายตาคนรอบข้างอยู่แล้ว พอแม่ของเขาพูดประโยคที่ว่า “อ้วนขึ้นตั้งเยอะ” จบลง รอบตัวก็เงียบกริบลงทันควัน สายตานับไม่ถ้วนต่างพากันมองมาที่เขาอย่างเปิดเผยบ้างแอบมองบ้าง

เซวียอันหยวนอย่างเขาปีนี้เพิ่งจะอายุสิบเจ็ดปี มีหรือจะเคยรับมือกับสถานการณ์แบบนี้ อายจนต้องรีบดึงตัวท่านแม่มุดขึ้นรถม้า แล้วรีบร้อนจากสถานที่บาดใจแห่งนั้นไปทันที