ซุปเป็ดแก่หัวไชเท้าดอง

ซุปเป็ดแก่หัวไชเท้าดอง

ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี โถงหลักในเรือนชั้นในของตระกูลเมิ่งก็จุดเตาผิงกับเชิงเทียนขึ้นหลายเล่มแล้ว ม่านไม้ไผ่ที่ทิ้งตัวลงมากั้นไว้ไม่อาจบดบังเสียงความเคลื่อนไหวแผ่วเบาที่แว่วออกมาจากข้างในได้เลย

สาวใช้ทั้งหลายนำมื้อเช้าที่ไปรับมาจากกั๋วจื่อเจี้ยนออกจากกล่องอาหารทีละอย่าง บรรจงจัดวางจานชามลงบนโต๊ะอย่างเรียบร้อยนุ่มนวล จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาถอยออกไปอย่างรู้หน้าที่

เมิ่งจือเว่ยยังคงผูกแถบผ้าแพรสีเขียวอ่อนปิดตา นั่งอยู่ข้างโต๊ะด้วยท่าทีสงบผ่อนคลาย แสงเทียนสลัวรอบห้องพอจะส่องให้เห็นชายผ้าแพรด้านหลังศีรษะของเขา ซึ่งมีตัวอักษร ‘ชิง’ เขียนตวัดไว้อย่างเด่นหรา ราวกับมีใครบางคนตั้งใจประกาศความเป็นเจ้าของ

เขายิ้มพลางเอ่ยขึ้น “ชิงชิง มากินมื้อเช้าก่อนสิ”

เผยชิงชิงกำลังนั่งเฝ้าเตาเล็ก เคี่ยวยาให้เมิ่งจือเว่ยด้วยตัวเอง พอได้ยินเสียงเรียกเบา ๆ นางก็ขานรับ “มาแล้ว ๆ” ก่อนจะตรวจดูหม้อดินเผาใบเล็กกับถ่านในเตาอย่างถี่ถ้วน แล้วปิดฝาหม้ออย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็เดินไปนั่งลงข้างเมิ่งจือเว่ย

พอนั่งลงบนตั่งเรียบร้อย เผยชิงชิงก็กวาดตามองของกินบนโต๊ะแล้วหัวเราะร่า “ดูท่าซังซังจะทุ่มเทกับงานที่โรงอาหารกั๋วจื่อเจี้ยนกับร้านไป่เว่ยไม่เบาเลยนะเนี่ย ถึงได้งัดสูตรอาหารออกมาเยอะขนาดนี้”

เมิ่งจือเว่ยสูดดมกลิ่นหอมในอากาศ “มีทั้งซาลาเปานึ่ง ซาลาเปาทอดน้ำ หูล่าทัง...”

เขายิ้มบาง ๆ ก่อนจะอ้อนเสียงหวาน “ชิงชิง ข้าหิวจัง”