บะหมี่อายุยืน

บะหมี่อายุยืน

พอเห็นเผยชิงชิงที่สวมชุดชาวหูทะมัดทะแมง รวบผมดำขลับไว้ด้วยกวนเงินอยู่ตรงหน้า เมิ่งซังก็ยังตั้งตัวไม่ทัน ได้แต่มองสำรวจใบหน้าคุ้นตาที่ไม่เจอกันมาร่วมปีอย่างเหม่อลอย

อึดใจต่อมา ด้านหลังเผยชิงชิงก็มีเสียงนุ่มนวลอบอุ่นดังขึ้น “ชิงชิง ทำไมเงียบไปล่ะ”

จากนั้นเมิ่งจือเว่ยที่ดวงตาทั้งสองข้างมีผ้าแพรสีฟ้าอมเขียวอ่อนคาดไว้ ก็ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าทุกคนโดยมีองครักษ์คอยประคอง

เมิ่งซังเรียกอย่างเหม่อลอย “...ท่านแม่ ท่านพ่อหรือเจ้าคะ”

สิ้นเสียงนี้ เมิ่งซังกับเซี่ยชิงจางที่กำลังยืนอึ้งอยู่ก็พลันรู้ตัวว่าตกอยู่ในสถานการณ์แบบไหน ทั้งคู่รีบชักมือกลับพร้อมกัน แล้วขยับแยกจากกันด้วยความเขินอายจนหน้าแดงลามไปถึงใบหู

เผยชิงชิงมองการกระทำของทั้งสองคนด้วยสีหน้าเรียบเฉย มือซ้ายค่อยๆ วางทาบลงบนดาบข้างเอว ก่อนจะหรี่ตาเรียวลง “ซังซัง จะไม่แนะนำให้พ่อกับแม่รู้จักหน่อยหรือ”

น้ำเสียงของนางฟังดูสงบนิ่ง แต่ความจริงแล้วแฝงความเฉียบขาดเอาไว้เต็มเปี่ยม

เมิ่งจือเว่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย เอียงหน้าไปถาม “ยังมีเพื่อนของซังซังอยู่ในครัวอีกหรือ”

พวกเขากะจะทำเซอร์ไพรส์ให้ลูกสาว ระหว่างทางจึงให้พวกองครักษ์ช่วยปิดข่าว แล้วเร่งเดินทางทั้งวันทั้งคืนกลับมายังฉางอัน เมื่อครู่นี้ทั้งคู่ตื่นเต้นดีใจมาก พอถามบ่าวรับใช้จนรู้ว่าลูกสาวอยู่ที่ไหน ก็รีบตรงมาทันทีโดยไม่ได้ซักไซ้อะไรเพิ่ม