กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เกี๊ยวทอดน้ำ
ในโรงอาหาร เมิ่งซังกับเยี่ยป๋อนั่งเผชิญหน้ากัน คนแรกมองมาด้วยสายตานึกสนุก ส่วนคนหลังกลับมีสีหน้าตึงเครียดสุดขีด เหมือนแมวที่กำลังพองขนไม่มีผิด ทั้งสองสบตากันจนบรรยากาศเริ่มคล้ายการประจันหน้าขึ้นมากลาย ๆ
“ไม่ยอมบอกจริง ๆ หรือ” เมิ่งซังเลิกคิ้ว
เยี่ยป๋อเกร็งไปทั้งตัวแล้วส่ายหน้าดิกอย่างหนักแน่นเด็ดขาด
เมิ่งซังพยายามหว่านล้อมทั้งเหตุผลและอารมณ์ นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “อาป๋อ เจ้าดูสิ ยังไงข้าก็รู้ตัวแล้วว่าพวกเจ้ามีแผนการ เซอร์ไพรส์อะไรนั่นมันไม่เป็นความลับแล้วล่ะน่า แอบบอกข้าสักนิดจะเป็นไรไป”
นางให้คำมั่นเป็นมั่นเป็นเหมาะ “วางใจได้เลย เดี๋ยวข้าจะแกล้งทำเป็นตกใจให้เนียนสุด ๆ ไม่ให้โป๊ะแตกแน่นอน แล้วก็จะไม่บอกใครด้วยว่าเจ้าเป็นคนฟ้อง”
“อาป๋อคนดี...”
พอได้ยินเสียงลากยาวออดอ้อนแบบนี้ เยี่ยป๋อก็รู้สึกจั๊กจี้หูจนใจเริ่มแกว่งทันที แต่โชคดีที่คุณชายน้อยนึกถึงสัญญาที่ให้ไว้กับเซี่ยชิงจางขึ้นมาได้ จึงรีบดึงสติตัวเองกลับมา ไม่หลงติดกับดักอันอ่อนหวานของพี่สาว
เยี่ยป๋อนั่งตัวตรงแน่ว ส่ายหน้าอีกหนแล้วตอบอย่างจริงจัง “ข้ามีสัญญาลูกผู้ชายกับซือเย่เซี่ยไว้ จะตระบัดสัตย์ไม่ได้”
เห็นแบบนั้น เมิ่งซังจึงได้แต่ยอมแพ้ แม้จะแอบเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็ยังยิ้มพลางว่า “ก็ได้ งั้นข้าจะตั้งตารอของขวัญชิ้นใหญ่จากพวกเจ้าก็แล้วกัน”