ไก่หม้อดิน

ไก่หม้อดิน

ช่วงมื้อเช้า โรงอาหารยังคงคึกคักเหมือนเช่นเคย เหล่านักศึกษาจับกลุ่มกันสองสามคน นั่งเอร็ดอร่อยกับอาหารเช้าหลากหลายชนิดด้วยสีหน้าอิ่มเอมใจ

“พี่ซังซัง ไม่สบายหรือเปล่าขอรับ”

ได้ยินเสียงเยี่ยป๋อเอ่ยถามขึ้นข้างหู เมิ่งซังก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติกลับมาแล้วยิ้มตอบ “เจ้าดูข้ากระปรี้กระเปร่าขนาดนี้ มีตรงไหนเหมือนคนป่วยกัน”

เยี่ยป๋อกะพริบตาปริบ ๆ แล้วลองเลียบเคียงถาม “แต่สองวันนี้พี่ดูใจลอยวิญญาณไม่อยู่กับตัวตลอดเลย เห็นแล้วอดเป็นห่วงไม่ได้”

พอพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของเมิ่งซังก็เริ่มดูไม่เป็นธรรมชาติขึ้นมา นางตอบอ้อมแอ้มไปว่า “ไม่มีอะไรหรอก แค่คิดเรื่องจิปาถะนิดหน่อยน่ะ”

พรุ่งนี้ก็จะเป็นวันเกิดของนางแล้ว แม้แต่ชีเหนียงยังให้อาฉีมาส่งข่าว ชวนนางไปเที่ยวที่ตรอกผิงคัง ทว่าเซี่ยชิงจางกลับยังไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย ทุกวันที่เขามากินมื้อเช้ามื้อเย็น สีหน้าก็ดูเป็นปกติดี ราวกับจำเรื่องนี้ไม่ได้เลยสักนิด

พูดตามตรง แต่เดิมนางก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับเทศกาลหรือวันพิเศษอะไรพวกนี้นัก เพียงแต่ก่อนหน้านี้เซี่ยชิงจางทำตัวดีและเอาใจใส่เกินไป อีกทั้งช่วงนี้ทั้งสองคนยังอยู่ในช่วงคลุมเครือที่ยังไม่ได้เปิดเผยความในใจต่อกัน เลยทำให้นางแอบคาดหวังขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก คิดว่าเขาน่าจะมีอะไรเซอร์ไพรส์บ้าง

พอนึกถึงตรงนี้ เมิ่งซังก็ใช้โคนฝ่ามือทั้งสองข้างตบคางเบา ๆ หวังจะเรียกสติให้ตื่นตัวขึ้น จากนั้นก็ยกน้ำเต้าหู้ที่ยังอุ่นอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมด แล้วถอนหายใจยาวออกมาพร้อมกับเผยรอยยิ้มโล่งอก