ซวนล่าเฝิ่น

ซวนล่าเฝิ่น

ราตรีดึกสงัด ลมหนาวพัดหวีดหวิว

ห้องพักส่วนใหญ่ในเรือนพักของกั๋วจื่อเจี้ยนยังคงจุดตะเกียงสว่างไสว หน้าต่างกรุกระดาษสะท้อนเงาของเหล่านักศึกษาที่กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านตำราอย่างขะมักเขม้น

วันนี้ในสำนักเพิ่งจัดสอบเย่เฉิงเสร็จสิ้น นักศึกษาบางส่วนที่สอบเสร็จกล้าผ่อนคลายแค่ครู่เดียวก็ต้องรีบกลับมาอ่านตำราทบทวนต่อ ส่วนนักศึกษาคนอื่นๆ ที่ไม่ต้องลงสนามสอบในฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ต่างก็กำลังเตรียมตัวสำหรับการสอบประจำปีในอีกสิบวันข้างหน้า

ภายในห้องพักของสวี่ผิง นักศึกษาหกคนที่อาศัยอยู่ที่นี่แต่เดิมบวกกับเถียนซู่ รวมเป็นเจ็ดคน บ้างก็ถือม้วนตำราท่องจำในใจ บ้างก็จรดพู่กันเขียนบทความอธิบายคัมภีร์ ต่างตั้งอกตั้งใจอ่านตำรากันอย่างมุ่งมั่น

เมื่อจรดพู่กันเขียนตัวอักษรสุดท้ายลงบนกระดาษ เถียนซู่ก็ถอนหายใจยาว วางพู่กันเรียวเล็กในมือลง แล้วยื่นกระดาษคำตอบให้สวี่ผิงด้วยใจที่ตุ๊มๆ ต่อมๆ อยู่บ้าง

ครู่ต่อมา เซวียเหิงที่อยู่ข้างๆ ก็เขียนตอบโจทย์เสร็จเช่นกัน จึงยื่นกระดาษส่งตามไป

ท่ามกลางสายตาคาดหวังเป็นประกายของทั้งสองคน สวี่ผิงตรวจกระดาษคำตอบของพวกเขาทีละแผ่นอย่างสุขุมเยือกเย็น ก่อนจะยิ้มบางๆ ออกมา “ใช้ได้”

พอคำนี้หลุดออกมา เซวียเหิงกับเถียนซู่ก็แท็กมือกันเบาๆ ทันที สีหน้าฉายแววดีใจอย่างเห็นได้ชัด

สวี่ผิงปรายตามองทั้งคู่ ส่ายหน้าพลางยิ้มขำ “แต่ยังพอมีจุดผิดอยู่บ้าง เดี๋ยวค่อยไปท่องใหม่อีกรอบนะ”