กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ข้าวโพดคั่ว
ในฟางอู้เปิ่น เมิ่งซังเดินเข้าประตูด้านหลังของกั๋วจื่อเจี้ยนด้วยรอยยิ้มเปี่ยมหน้า ฝีเท้าเบาสบายเป็นพิเศษ มุ่งตรงไปยังโรงอาหารตลอดทาง
วันนี้ไม่ใช่วันประชุมขุนนางแต่เช้า เดิมทีเซี่ยชิงจางจะมากั๋วจื่อเจี้ยนพร้อมกับนาง แต่เพราะติดเรื่องการสอบเย่เฉิงและการสอบคัดเลือกขุนนางจึงต้องไปกรมพิธีการสักรอบ หลังจากมาส่งเมิ่งซังที่ประตูด้านหลังเสร็จ เขาก็วกรถม้ากลับมุ่งหน้าไปยังประตูฟางทันที
เวลานี้ใกล้จะถึงเวลาเข้าเรียนวิชาเช้าของเหล่านักศึกษาแล้ว เมิ่งซังคิดว่าคงไม่บังเอิญเจอกับพวกเขา ใครจะไปนึกว่าพอเลี้ยวพ้นหัวมุมกำแพง นางกลับเห็นผู้คนยืนออกันแน่นขนัดอยู่หน้าประตูเรือน
“มาหรือยัง”
“ยังไม่เห็นเลย! อาหลานไม่ได้บอกหรอกหรือว่าวันนี้แม่ครัวเมิ่งจะกลับมาแล้วน่ะ”
เหล่านักศึกษามีสีหน้าร้อนรน ชะเง้อมองซ้ายขวาไม่หยุด โดยเฉพาะพวกใจร้อนอย่างเถียนซู่กับเซวียเหิง ยิ่งเดินวนไปวนมาด้วยความหงุดหงิดใจ พร้อมกับถอนหายใจออกมาเป็นระลอก
มีนักศึกษาตาไวคนหนึ่งเหลือบไปเห็นเมิ่งซังโผล่พ้นหัวมุมมาแต่ไกล สีหน้าก็เปลี่ยนจากร้อนใจกังวลเป็นดีใจสุดขีดในพริบตา เขายกแขนชูกู่ร้องลั่น “แม่ครัวเมิ่งนี่! แม่ครัวเมิ่งกลับมาแล้ว!”
พอสิ้นเสียงนี้ เหล่านักศึกษาก็หันขวับมาพร้อมเพรียงกัน แล้วพุ่งเข้ามาตรงหน้าเมิ่งซังราวกับลูกแกะที่เพิ่งถูกปล่อยออกจากคอก ต่างคนต่างแย่งกันถามไถ่สารทุกข์สุกดิบด้วยความห่วงใย
“แม่ครัวเมิ่ง ร่างกายท่านดีขึ้นบ้างหรือยัง”