หยางโร่วเพ่าหมัว

หยางโร่วเพ่าหมัว

ภายในเรือนหลังเล็กอันเงียบสงบแห่งหนึ่งในจวนองค์หญิงใหญ่เจาหนิง จิ้งฉินยกถ้วยยาที่เพิ่งต้มเสร็จใหม่ๆ ย่องฝีเท้าเบาๆ เดินเข้ามาในเรือนหลัก นางเดินเลี้ยวผ่านฉากกั้นมุ่งหน้าตรงไปยังห้องด้านใน

ในห้องด้านใน ฮองไทเฮาประทับอยู่บนตั่งริมหน้าต่าง ทอดสายพระเนตรมองไปยังเตียงตั่งที่อยู่ข้างๆ ส่วนองค์หญิงใหญ่เจาหนิงกำลังนั่งอยู่ริมเตียง คอยดูแลเมิ่งซังที่นอนกึ่งนั่งอยู่อย่างเอาใจใส่ นางคอยใช้ผ้าเปียกเช็ดใบหน้า ลำคอ แขน และส่วนอื่นๆ ที่โผล่พ้นร่มผ้าของเมิ่งซัง สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสารจับใจ

เมื่อหางตาเหลือบเห็นจิ้งฉินเดินเข้ามา องค์หญิงใหญ่เจาหนิงจึงยกถ้วยยาลงมาจากถาด หมายจะป้อนให้เมิ่งซังดื่มด้วยตัวเอง

พอเห็นเช่นนั้น เมิ่งซังที่ยังมีอาการมึนงงอยู่บ้างก็พยายามยื่นมือจะรับถ้วยยามาเอง แต่กลับถูกอีกฝ่ายห้ามเอาไว้

องค์หญิงใหญ่เจาหนิงเลิกคิ้วขึ้น แสร้งทำเป็นดุ “ป่วยไข้ขนาดนี้ยังไม่ยอมนอนพักดีๆ อีก! ข้าเป็นน้าของเจ้านะ จะป้อนยาให้เจ้าสักหน่อยมันจะเป็นไรไป”

ได้ยินดังนั้น เมิ่งซังก็กะพริบตาปริบๆ เอนตัวกลับไปนอนอย่างน่าสงสารไร้ทางสู้ แล้วยอมดื่มน้ำยารสขมจากมือขององค์หญิงใหญ่เจาหนิงด้วยสีหน้าเหยเก