ลมตะวันตกเฉียงเหนือ

ลมตะวันตกเฉียงเหนือ

ตอนที่เมิ่งซังตื่นขึ้นมา หัวยังมึนงงอยู่บ้าง รับรู้ได้เพียงความเจ็บที่แล่นริ้วขึ้นมาจากท้ายทอยอย่างต่อเนื่อง แผ่นกระดานรถที่โคลงเคลงเล็กน้อย รวมถึงมือเท้าที่ถูกมัดแน่นและผ้าที่ปิดตาอุดปากไว้...

พอคิดถึงตรงนี้ สมองที่สะลึมสะลือก็พลันตื่นเต็มตา ความระแวดระวังผุดขึ้นมาในใจทันที ร่างกายแข็งทื่อไปทั้งตัว

ไม่สิ นางถูกคนลักพาตัวมา!

วันนี้เป็นวันตงจื้อ นางได้หยุดพักหนึ่งวัน เดิมทีตั้งใจจะไปกั๋วจื่อเจี้ยนเพื่อจัดการเนื้อหมักตากแห้งที่หมักไว้ จากนั้นค่อยไปจวนองค์หญิงใหญ่เจาหนิงเพื่อทำอาหารให้ผู้อาวุโสกับท่านน้า

แต่เมื่อวานช่วงบ่าย ร้านตัดเสื้อที่ตลาดทิศตะวันออกกลับส่งสาวใช้มาส่งข่าว บอกว่าสองวันก่อนมีคนมาก่อกวนที่ร้าน ผ้าพับกับใบสั่งตัดเสียหายไปไม่น้อย ขนาดตัวที่ลูกค้าส่วนใหญ่ทิ้งไว้ก็พลอยหายไปด้วย จึงอยากเชิญเมิ่งซังกับอาหลานไปที่ร้านอีกรอบ

ตอนนั้นตู้ฟ่างกับองครักษ์อีกหลายคนจากจวนองค์หญิงใหญ่เจาหนิงอยู่ด้วยพอดี มีคนหนึ่งไปสืบเรื่องนี้จนแน่ใจว่าสาวใช้ไม่ได้โกหก ประกอบกับเมิ่งซังเองจำคนเก่ง เลือนรางว่าจำหน้าสาวใช้คนนี้ได้ จึงไม่คิดระแวงอะไร ตอบตกลงว่าจะพาอาหลานไปร้านตัดเสื้อที่ตลาดทิศตะวันออกอีกครั้งในเช้าวันตงจื้อ

พอไปถึงวันนี้ ก็ยังเห็นร่องรอยข้าวของพังระเนระนาดจากการถูกทุบทำลายอยู่บ้าง เมิ่งซังเห็นแล้วจึงปลอบใจเถ้าแก่เนี้ยที่หน้าตาอมทุกข์ไปสองสามคำ จากนั้นก็ตามอีกฝ่ายขึ้นไปวัดตัวชั้นบน