ขาไก่นึ่งเต้าซี่กับไข่ต้มใบชา

ขาไก่นึ่งเต้าซี่กับไข่ต้มใบชา

เสียงประตูดังเอี๊ยด เมิ่งซังสวมเสื้อกันหนาวหนานุ่มเดินออกมาจากประตูใหญ่ของจวนสกุลเมิ่ง แล้วลงกลอนใส่กุญแจแน่นหนา

ช่วงนี้อากาศหนาวขึ้นทุกวัน ลมเย็นยะเยือกพัดปะทะหน้าไม่หยุด จนพาให้คนหนาวสั่นไปทั้งตัว

เดิมทีเมิ่งซังก็เป็นคนขี้หนาวอยู่แล้ว ตั้งแต่เข้าฤดูหนาวมา ตอนเช้าเลยมักจะแอบอู้ ต้องขอนอนอุ่น ๆ ในผ้าห่มต่ออีกสักตื่น ถึงจะยอมลุกไปโรงอาหาร

ยังดีที่ตอนนี้ทั้งโรงอาหารและร้านไป่เว่ยต่างเข้ารูปเข้ารอยหมดแล้ว แทบไม่ต้องให้นางคอยปวดหัว ทางโรงอาหารมีพ่อครัวเหวินคอยดูแลมื้อเช้า อาหารแต่ละวันไม่ซ้ำกัน ทำให้เจี้ยนเซิงกินอิ่มหนำ ส่วนร้านไป่เว่ยก็มีผู้ดูแลติงคอยดูแล อีกทั้งยังมีอาหลานกับพวกพ่อครัวช่วยกันลงแรง อาศัยมื้อเช้าแปลกใหม่สารพัดอย่างก็มัดใจเหล่าเจี้ยนเซิงจากสำนักกั๋วจื่อและไท่เสวียไว้ได้อยู่หมัด

พอนึกถึงอาหลาน เมิ่งซังก็อดยิ้มไม่ได้ แววตาฉายรอยชื่นชม

นางดูคนไม่ผิดจริง ๆ อาหลานเป็นแม่นางน้อยที่ทั้งเฉลียวฉลาดและเด็ดขาดคนหนึ่ง

ทั้งในเรื่องร้านไป่เว่ยและฝีมือการทำอาหาร อาหลานตั้งใจเรียนรู้และค้นคว้าอย่างจริงจัง ไม่ว่าจะเป็นผู้ดูแลติง หรือพวกพ่อครัวกับคนรับใช้คนอื่น ต่างก็เอ่ยปากชมแม่ครัวหลานไม่ขาดสาย