เต้าหู้หม่าโผว

เต้าหู้หม่าโผว

ตรงระเบียงคดของพระราชวัง เซี่ยชิงจางกับเมิ่งซังเดินเคียงคู่กัน มุ่งหน้าไปยังห้องครัว

เมิ่งซังดูเหมือนตั้งหน้าตั้งตาเดินไปข้างหน้า แต่ก็คอยแอบชำเลืองมองเซี่ยชิงจางเป็นระยะ พลางนึกย้อนถึงภาพที่เขาพูดคำสบถออกมาหน้าตาเฉยเมื่อครู่ แล้วก็นึกทอดถอนใจอยู่เงียบ ๆ ว่าอย่าได้ตัดสินคนที่ภายนอกจริง ๆ

เซี่ยชิงจางที่เดินอยู่ข้างกายนางมีสีหน้าสงบนิ่ง สายตามองตรงไปข้างหน้า ทว่าจริง ๆ แล้วเขารับรู้ได้ถึงสายตาที่แอบมองมาเป็นพัก ๆ ของคนข้างตัวจนอดขำไม่ได้

ความจริง ตอนที่เขาได้ยินเมิ่งซังอธิบายคำว่า “พืชชนิดหนึ่ง” เมื่อครู่ ในใจก็แอบสงสัยอยู่เหมือนกัน เพราะเมื่อก่อน ทุกครั้งที่เขาได้ยินท่านยายพูดคำนี้ แทบจะทุกครั้งล้วนเป็นตอนที่อดีตฮ่องเต้ทรงทำอะไรให้ท่านยายไม่พอพระทัย แล้วท่านยายก็เอาแต่บ่นอีกฝ่ายไม่หยุด

ถ้าอย่างนั้น ทำไมเวลาไม่พอพระทัย ท่านยายถึงต้องพูดชื่อพืชชนิดหนึ่งใส่อดีตฮ่องเต้ด้วยเล่า

คิดอย่างไรก็รู้สึกทะแม่ง ๆ พิลึก

แต่เซี่ยชิงจางเป็นคนช่างสังเกตสีหน้าท่าทางเก่ง พอมองเห็นสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเมิ่งซัง สัญชาตญาณก็บอกว่าอย่าซักไซ้ต่อจะดีกว่า เพื่อไม่ให้เรื่องบานปลายจนเก็บกวาดลำบาก