หมูสามชั้นนึ่งผักกาดดอง (2)

หมูสามชั้นนึ่งผักกาดดอง (2)

เมิ่งซังนั่งเอกเขนกอยู่ในโถงใหญ่ ลุกไปเดินดูในครัวหลังเป็นระยะ แล้วกลับมาแอบอู้ที่เดิม คอยมองทุกคนวุ่นวายกัน

ไม่นาน คนว่างงานอีกคนของโรงอาหารอย่างลุงสวี่ก็ถือชานมคาราเมลมาหนึ่งแก้ว นั่งลงตรงข้ามเมิ่งซังอย่างสบายอารมณ์

อยู่ด้วยกันมาหลายเดือน ทุกคนเลยคุ้นเคยกันดี วัน ๆ ก็ไม่ต้องเกร็งเรื่องมารยาทนัก ยิ่งบ้านเมิ่งซังกับบ้านลุงสวี่อยู่ใกล้กัน นางยังส่งอาหารไปมาให้ป้าสวี่บ้างเป็นครั้งคราว เพื่อนบ้านเลยรักใคร่กลมเกลียวกันมาก

พอเห็นลุงสวี่มา เมิ่งซังก็เตือนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “น้ำตาลในชานมนั่นเยอะเกินไปแล้ว ท่านอายุมากแล้ว ต้องระวังหน่อยนะคะ จะดื่มมากขนาดนี้ทุกวันไม่ได้นะ”

ลุงสวี่สูดความหวานฉ่ำในปาก เฮอะ ๆ แล้วพูดว่า “คนแก่อย่างข้า ก็เหลือแค่ความสุขเรื่องการกินนี่แหละ ไม่รีบกินรีบดื่มตอนนี้ พอกลายเป็นดินเหลืองไปแล้วจะไม่ได้ชิมหรอกนะ!”

เขาหันหน้ามาทางเมิ่งซัง ทำหน้าคาดหวัง “ช่างเมิ่ง เมื่อครู่กลิ่นเนื้อนั่นข้าได้กลิ่นแล้วนะ…”

เมิ่งซังฟังออกว่าเขาหมายถึงอะไร เลยขยิบตาขวาให้ทีนึง “เหมือนเดิมน่ะแหละค่ะ เก็บไว้ให้ท่านกับลุงเว่ยคนละส่วนแล้ว”