เคาหยกผักกาดดอง (1)

เคาหยกผักกาดดอง (1)

เยี่ยหวายซิ่นรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติไป

วันนี้เขาก็นั่งอยู่ตรงมุมหนึ่งในไต้โล้วย่วนเหมือนเช่นเคย พลางกินโจ๊กหวานที่คนรับใช้ยกมาเสิร์ฟ และพูดคุยกับลูกศิษย์ที่นั่งอยู่ข้างๆ

คุยไปได้สักพัก เยี่ยหวายซิ่นก็มองลอดบานหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่งออกไปดูฟ้าข้างนอก แล้วจังหวะนั้นมือเขาก็ชะงักไป

ลูกศิษย์ที่อยู่ข้างๆ สังเกตเห็นความผิดปกติ จึงเอ่ยถามอย่างนอบน้อม

“ไม่มีอะไร” เยี่ยหวายซิ่นโบกมือ ปรายตามองโจ๊กที่เหลืออยู่ครึ่งชามตรงหน้า ในใจพลันเกิดความสงสัยขึ้นมา

ปกติเวลานี้ เสนาบดีเถียนกับเพื่อนขุนนางน่าจะมาถึงไต้โล้วย่วนแล้ว แถมคงนั่งกินโจ๊กกันเรียบร้อย แล้วทำไมวันนี้ถึงยังมาไม่ถึงเสียที

แต่จะว่าไป นี่ก็เป็นแค่เรื่องขี้ปะติ๋ว ไม่แน่ว่าพวกเสนาบดีเถียนอาจจะติดธุระระหว่างทาง เยี่ยหวายซิ่นจึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจจริงจัง แล้วหันไปคุยเรื่องราชสำนักกับลูกศิษย์ต่อ

ผ่านไปพักใหญ่ จนขุนนางส่วนใหญ่รวมถึงสองพ่อลูกตระกูลเซี่ยมานั่งในไต้โล้วย่วนกันหมดแล้ว พวกเสนาบดีเถียนถึงค่อยเดินกระปรี้กระเปร่าเข้ามาในห้อง

แต่ละคนถือแผ่นฮู่ ยืดอกหลังตรง ทั่วทั้งร่างแผ่บรรยากาศคึกคักมีชีวิตชีวาอย่างบอกไม่ถูก