ขนมแป้งข้าวสวย

ขนมแป้งข้าวสวย

ตลาดทิศตะวันออก ริมหน้าต่างบนชั้นสองของโรงน้ำชาแห่งหนึ่ง

เมิ่งซังนั่งอยู่ฝั่งหนึ่งของโต๊ะ นางยกชาร้อนตรงหน้าขึ้นจิบคำหนึ่งโดยไม่เอ่ยปากพูดอะไร

สองพ่อลูกเยี่ยเจี่ยนนั่งเคียงกันอยู่ฝั่งตรงข้าม สีหน้าดูเกร็งอย่างเห็นได้ชัด สายตาถ้าไม่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็เหลือบไปมองโต๊ะว่างข้างๆ ไม่มีใครกล้าสบตาดูสีหน้าของเมิ่งซังเลยสักคน

โดยเฉพาะเยี่ยป๋อ ด้วยความที่ผิวขาวเนียน รอยแดงบนสองแก้มจนป่านนี้จึงยังไม่จางหาย ดูเก้อเขินลนลานเป็นที่สุด

ส่วนเซี่ยชิงจางนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวที่ไกลจากพวกเมิ่งซังที่สุดและอยู่ใกล้บันไดชั้นสองมากที่สุด เขากำลังต้มชาอย่างใจเย็น โดยมีตู้ฝั่งยืนเฝ้าอยู่ตรงหัวบันไดไม่ไกล เพื่อไม่ให้คนนอกขึ้นมารบกวน

ริมหน้าต่าง เมิ่งซังวางจอกชาในมือลงแล้วพูดเสียงเรียบหน้าตาย “ว่ามาสิเจ้าคะ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้”

เยี่ยเจี่ยนกับเยี่ยป๋อใจหายวาบพร้อมกัน รู้สึกได้ถึงลางร้ายทันที

น้ำเสียงแบบนี้ ไม่ว่าใครก็ฟังออกว่าเมิ่งซังกำลังข่มโทสะไว้

เยี่ยเจี่ยนกระแอมไอเบาๆ แสร้งทำเป็นสุขุม “วันนี้ท้องฟ้าแจ่มใส น้าเลยตั้งใจพาอาป๋อมาเดินเล่นที่ตลาดทิศตะวันออก ไม่นึกเลยว่าจะบังเอิญขนาดนี้ ได้มาเจอซังเหนียงกับเจ้าเด็กตระกูลเซี่ย... แค่กๆ ซือเยี่ยเซี่ยเข้าพอดี”