เต้าหู้เส้นลวก (1)

เต้าหู้เส้นลวก (1)

บริเวณประตูด้านหลังกั๋วจื่อเจี้ยนเงียบกริบไร้สุ้มเสียง

ลมหนาวในฤดูเหมันต์พัดหอบใบไม้แห้งสีเหลืองปลิวว่อน พลางกรีดผ่านใบหน้าของทุกคนไปอย่างไร้ปรานี

ถึงจะเป็นเช่นนั้น ก็ยังไม่อาจหยุดยั้งใบหน้าชราของเสนาบดีเถียนกับเจ้ากรมอี้ที่กำลังร้อนผ่าวได้ คนหลังยังนับว่าโชคดีที่ผิวคล้ำกว่าหน่อย จึงพอมองไม่ออกเท่าไร ส่วนคนแรกผิวค่อนข้างขาว รอยแดงจึงลามจากลำคอขึ้นไปถึงสองแก้มและใบหูอย่างชัดเจน

เห็นได้ชัดเลยว่าตอนนี้เสนาบดีเถียนกระอักกระอ่วนใจเพียงใด ดูท่าในใจคงลงโทษหลานชายตัวดีที่ไม่มีสายตาเอาเสียเลยไปแล้วยกใหญ่

หากไม่นับคนขับรถม้าของทั้งสองตระกูลกับคนเฝ้าประตูด้านหลังกั๋วจื่อเจี้ยนแล้ว ผู้เฒ่าสองคนกับคนหนุ่มสองคนต่างก็ยืนมองตากันปริบๆ สายตาล่อกแล่กยิ่งนัก ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรเลยสักคำ ทำให้บรรยากาศตรงนี้ยิ่ง “ตึงเครียด” เข้าไปใหญ่

ในที่สุด อี้ชีหลางก็ถอนหายใจออกมา เป็นฝ่ายก้าวออกมาทำลายความกระอักกระอ่วนนี้ก่อน

พอเขาขยับตัว ก็ดึงดูดสายตาของทุกคนในที่นั้นทันที

อี้ชีหลางประดับรอยยิ้มสุภาพถูกกาลเทศะ เดินไปที่หน้ารถม้าตระกูลอี้ทางฝั่งขวา ยื่นเจียนปิ่งธัญพืชห่อหนึ่งให้เจ้ากรมอี้อย่างดูสุขุม พร้อมเอ่ยเตือนด้วยความใส่ใจว่า “ท่านปู่ วันนี้ยังมีประชุมเช้า ท่านต้องรีบไปที่ไต้โล้วย่วนแล้วขอรับ”