หมีเซี่ยนสามสหาย

หมีเซี่ยนสามสหาย

เยี่ยป๋อฟังคำชมไม่มีหัวไม่มีหางของเยี่ยเจี่ยนแล้ว คิ้วเล็ก ๆ ยิ่งขมวดมุ่น ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าท่านพ่อหมายความว่าอย่างไรกันแน่

ทั้งที่ฟังดูก็เป็นคำชมแท้ ๆ แต่กลับรู้สึกเหมือนน้ำเสียงของเยี่ยเจี่ยนแฝงความนัยประหลาดไว้ชอบกล

เยี่ยป๋อขบคิดอยู่นานก็ยังคิดไม่ออก ทว่าไม่ว่าเขาจะซักไซ้แค่ไหน เยี่ยเจี่ยนก็เอาแต่ตอบบ่ายเบี่ยงกลบเกลื่อนไปเสียหมด ยิ่งทำให้เขานึกสงสัยใคร่รู้จนแทบทนไม่ไหว

ในที่สุด พอเห็นท่านพ่อปากแข็งไม่ยอมอธิบาย เยี่ยป๋อเลยส่งเสียงฮึดฮัดอย่างแง่งอน แล้วขยับเข้าไปซุกในอ้อมอกของจางซื่อแน่นขึ้นอีกนิด แสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากสนใจเยี่ยเจี่ยนแล้ว

เห็นแบบนั้น แววตาของเยี่ยเจี่ยนก็เจือรอยยิ้ม ก่อนจะเอ่ยแซว “เจ้าเด็กดื้อ ช่วงนี้อารมณ์โตวันโตคืนเชียวนะ!”

เยี่ยป๋อตีหน้าบูด ไม่อยากต่อปากต่อคำด้วย

จางซื่อปรายตามองเยี่ยเจี่ยนพลางจัดเสื้อผ้าให้ลูกชายอย่างเอาใจใส่ แล้วเอ็ดขึ้น “อาป๋อแสดงอารมณ์ออกมาบ้างไม่ใช่เรื่องดีหรอกหรือ มีแต่เจ้าคนเป็นพ่อนี่แหละ วัน ๆ เอาแต่แกล้งแหย่ลูกไม่รู้หนักเบา ไม่มีจริงจังเอาเสียเลย”

เยี่ยเจี่ยนหัวเราะแห้ง ๆ ไม่กล้าพูดอะไรอีก

จางซื่อก้มมองเยี่ยป๋อที่ยังทำหน้ามุ่ยอยู่ในอ้อมแขน แล้วพูดพลางยิ้ม “ช่วงนี้แม่ได้ยินฮูหยินจวนอื่นพูดถึงชานมของร้านไป่เว่ยบ่อย ๆ นึกอยากกินจนแทบแย่ พอกลับไปกั๋วจื่อเจี้ยนแล้ว รบกวนอาป๋อเดินเพิ่มอีกหน่อย ซื้อมาฝากแม่สักแก้วได้หรือไม่”