เป็ดพะโล้

เป็ดพะโล้

ระหว่างทางกลับจวน ท้องฟ้ามืดครึ้ม หิมะเริ่มโปรยปรายลงมาบางเบา

ตอนที่เถียนซ่างซูก้าวลงจากรถม้า ลมหนาวก็พัดบาดหน้าราวกับคมมีด ชายชราหนาวจนต้องกระชับเสื้อคลุมให้แน่นเข้า แล้วเดินหน้าตึงเข้าไปในจวน คนรับใช้รีบกางร่มกระดาษน้ำมันกันหิมะก้าวตามไปปรนนิบัติทันที

พอเดินมาถึงนอกเรือน เถียนซ่างซูก็ได้ยินเสียงหัวเราะหยอกล้อแว่วมาจากข้างใน สีหน้าพลันชะงักค้างไปทันที

“อื้อหือ! ท่านย่า ท่านรีบชิมตีนเป็ดรสหวานเผ็ดอันนี้เร็วเข้า กรุบกรอบมากเลยขอรับ!”

“ได้ๆๆ รอย่ากินคอเป็ดชิ้นนี้หมดก่อน เดี๋ยวค่อยชิมตีนเป็ดนะ แหม ของกินเล่นที่เอ้อร์หลางซื้อกลับมาวันนี้อร่อยจริงเชียว ย่าไม่ได้เจริญอาหารแบบนี้มานานแล้วนะเนี่ย” น้ำเสียงของเถียนไท่ฮูหยินเต็มไปด้วยความเอ็นดูและรอยยิ้ม

ตามมาด้วยเสียงระรื่นของเถียนซู่ทันที “เฮะๆ งั้นท่านย่ากับท่านแม่ก็กินเยอะๆ เลยนะขอรับ ข้าตั้งใจซื้อมาฝากคนละชุดเลย!”

“เอ้อร์หลางช่างรู้ใจจริงเชียว...”

ด้านนอก เถียนซ่างซูก้าวขาอันแข็งทื่อ ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้เรือนหลัก

สาวใช้ที่เฝ้าอยู่ใต้ระเบียงเห็นเขาเดินมาก็รีบย่อกายทำความเคารพ แล้วช่วยเลิกม่านประตูผืนหนาขึ้นให้