กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ลมตะวันตกเฉียงเหนือ
บนตั่งในโถงเรือนหลัก อาหลานกับเมิ่งซังนั่งประจันหน้ากัน
ขอบตาของอาหลานยังแดงเรื่อ นางกำลังตักโจ๊กเข้าปากทีละคำเล็ก ๆ ส่วนเมิ่งซังเท้าคางมองดูอยู่อย่างเงียบ ๆ แววตาเปี่ยมด้วยความสงสารและอ่อนโยน
พอก้นชามโจ๊กในมืออาหลานโผล่ให้เห็น เมิ่งซังมองสีหน้าที่สงบลงของอีกฝ่ายแล้วก็เบาใจขึ้นบ้าง
สองศิษย์อาจารย์ช่วยกันล้างหม้อดินกับชามช้อนจนเสร็จ แล้วพากันกลับมาที่เรือนชั้นใน
เมิ่งซังหยิบผ้านวมหนาเตอะออกมาจากตู้ผืนหนึ่ง แล้วพาอาหลานไปยังห้องปีกตะวันออก พลางช่วยกันปูที่นอนไปพลางพูดกลั้วหัวเราะว่า “ยังดีนะที่ข้าเพิ่งปัดกวาดเช็ดถูทั่วทั้งบ้านไปเมื่อไม่นานมานี้ ไม่อย่างนั้นวันนี้คงต้องเหนื่อยกันอีกยกใหญ่เลย!”
หลังจากได้รับการปลอบโยนครั้งแล้วครั้งเล่าจากเมิ่งซัง ประกอบกับได้ร้องไห้ระบายออกมาเต็มที่ อาหลานก็แทบจะกลับมาสุขุมเหมือนในยามปกติ บรรยากาศรอบตัวสงบนิ่งลง
พอนางได้ยินที่เมิ่งซังพูด จึงยกมุมปากขึ้นยิ้ม “ตอนนั้นท่านอาจารย์น่าจะเรียกพวกเราศิษย์ทั้งห้าคนมาช่วยนะเจ้าคะ”
เมิ่งซังยิ้มตาหยี “พวกเจ้าวันธรรมดาก็เหนื่อยกันจะแย่ อุตส่าห์ได้หยุดพักผ่อนทั้งที จะให้ถ่อมาทำงานที่บ้านข้าต่อทำไมกัน”
อาหลานส่ายหน้า สีหน้าจริงจัง “สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นหน้าที่ที่พวกศิษย์ควรทำเจ้าค่ะ”