เต้าฮวยเค็ม เต้าฮวยหวาน

เต้าฮวยเค็ม เต้าฮวยหวาน

ในโรงอาหาร เซวียเหิงกับเถียนซู่ยอมเลิกเถียงกันเรื่องเต้าฮวยรสไหนอร่อยกว่าเพราะมีสวี่ผิงคอยไกล่เกลี่ย ต่างคนต่างนั่งลงหน้าบึ้งตึง สายตาสบกันทีไรเป็นต้องสะบัดหน้าหนีไปคนละทางทันที ราวกับเป็นศัตรูกันมาแปดร้อยชาติ

พอเห็นทั้งสองคนทำตัวเด็กไม่รู้จักโต สวี่ผิงก็ได้แต่ถอนหายใจยาวพลางส่ายหน้า

สายตาเขาเหลือบมองไปทางประตูใหญ่ของโรงอาหารโดยไม่ตั้งใจ พอเห็นเจี้ยนเซิงสามสี่คนถือเจียนปิ่งในมือจ้ำอ้าวออกไปด้านนอก ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

สวี่ผิงหันขวับกลับมา พูดรัวเร็ว “พี่อันหย่วน วันนี้ท่านไม่ซื้อเจียนปิ่งไปให้ท่านพ่อหรือ”

เซวียเหิงกำลังของขึ้น มัวแต่นึกหาคำมาตอกกลับเถียนซู่ พอโดนสวี่ผิงถามกะทันหันแบบนี้ ตอนแรกก็ชะงักไป จากนั้นถึงนึกขึ้นได้

จริงด้วย! มิน่าล่ะถึงรู้สึกเหมือนลืมอะไรไป

เซวียเหิงกวาดตามองท้องฟ้าข้างนอกแล้วผุดลุกขึ้นทันที “แย่แล้ว! ป่านนี้น่าจะเลยยามเหม่าตรงแล้ว ข้าต้องรีบไปซื้อเจียนปิ่ง!”

เขายกเต้าฮวยของตัวเองวิ่งหน้าตั้งไปที่โต๊ะขายเจียนปิ่ง รีบบอกคนงานคิดเงินว่าต้องการอะไร แล้วถูกพาไปรับเจียนปิ่งที่หน้าร้าน

เซวียเหิงมือซ้ายถือชาม มือขวาจับช้อน ตักเต้าฮวยเนื้อเนียนนุ่มหอมกลิ่นถั่วเข้าปากคำโต พลางหาจังหวะเร่ง “พี่ชาย ช่วยทำให้ไวหน่อยขอรับ!”