กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ไส้หมูหม้อดิน
สีหน้าของอาหลานแน่วแน่ น้ำเสียงจริงใจและหนักแน่น
พอมองท่าทางของอาหลานในวันนี้ เมิ่งซังก็รู้ทันทีว่าเรื่องยุ่งยากคงคลี่คลายเรียบร้อยแล้ว พอได้ยินคำตอบที่แน่ชัดจากอีกฝ่าย นางก็พลอยโล่งอกไปด้วย รอยยิ้มบนใบหน้าจึงยิ่งกว้างขึ้น
เมิ่งซังแกล้งทำเสียงฮึ่มฮั่มในลำคอแล้วหัวเราะขำ “กตัญญูอะไรกัน ถึงเจ้าจะเป็นลูกศิษย์ข้าในนาม แต่ข้ายังเด็กกว่าเจ้าตั้งปีหนึ่งนะ!”
อาหลานส่ายหน้า ยืนกรานไม่ยอมเปลี่ยนคำพูด “ไม่เจ้าค่ะ ก็คือต้องกตัญญูกับท่าน”
เมิ่งซังหลุดขำ รู้ดีว่าคงเถียงไม่ชนะศิษย์คนโตจอมดื้อคนนี้ จึงไม่เซ้าซี้เรื่องนี้ต่อ “เอาละ ในเมื่อเจ้าไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องพะวงแล้ว ข้าก็จะไม่ถามต่อ พอกลับมาจากบ้าน เราค่อยมาเซ็นสัญญากัน”
นางยื่นหน้าไปชิดหูของอาหลานแล้วกระซิบเสียงเบา “เจ้าไม่รู้หรอก ข้าเตรียมเงินเดือนก้อนโตไว้ให้ตั้งนานแล้ว นั่งรอตาละห้อยให้เจ้ามาช่วยอยู่นี่ไง”
อาหลานเม้มปากยิ้ม ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “ฝีมือของข้าก็ได้ท่านอาจารย์สั่งสอนมา จะเรียกว่ามาช่วยได้อย่างไร ต่อให้ท่านไม่ให้เงินเดือน ข้าก็ต้องทำงานให้เต็มที่สุดกำลังอยู่แล้วเจ้าค่ะ”
“อาหลานคนดี เจ้าไม่อยากได้ แต่ข้าไม่ให้ไม่ได้หรอก” เมิ่งซังกอดแขนอาหลานอย่างสนิทสนม ใบหน้ายิ้มแย้มสดใส “โอย ข้าแทบจะรอไม่ไหวแล้วเนี่ย!”
เมิ่งซังถามเรื่อยเปื่อย “วันที่ยี่สิบห้าเจ้ากลับบ้าน คงจะพักอยู่ที่บ้านสักห้าหกวันใช่ไหม งั้นรอเจ้ากลับมากั๋วจื่อเจี้ยนเมื่อไหร่ เราค่อยเซ็นสัญญากันนะ”