กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ชานมไข่มุก
ภายในโรงอาหาร เมิ่งซังนั่งส่วนเถียนซู่ยืน ทั้งสองคนต่างจ้องตากันตาแป๋ว ด้านเยี่ยป๋อที่กำลังจิบน้ำเต้าหู้กัดเอ่อร์ไคว่คำเล็ก ๆ อยู่ข้าง ๆ ก็อดหยุดมือไม่ได้ แล้วหันไปมองเถียนซู่อย่างประหลาดใจ
“เถียนเจี้ยนเซิง ห้าร้อยที่น่ะเตรียมให้ได้เจ้าค่ะ” เมิ่งซังเห็นสีหน้ามุ่งมั่นจริงจังของเถียนซู่แล้วก็ชะงักไปนิด ก่อนจะกระแอมเบา ๆ แล้วถามว่า “ขอข้าเสียมารยาทถามสักคำเถอะ ไม่ทราบว่าเจ้าจะเอาทั้งหมดกลับไปที่จวน เพื่อแบ่งชานมกับเมล็ดแตงโมให้ญาติพี่น้องทุกคนหรือเจ้าคะ”
เมิ่งซังยิ้มพลางบอกว่า “บอกตามตรงนะเจ้าคะ ชานมไข่มุกนี้ทำจากนมวัว เก็บไว้นานไม่ได้ เพื่อไม่ให้เสียรสชาติ ทางที่ดีที่สุดควรกินให้หมดภายในวันนั้นเจ้าค่ะ”
ถึงนางจะชอบหาเงินเข้ากระเป๋ามากก็จริง แต่ก็ไม่อยากให้อาหารที่ตัวเองตั้งใจทำต้องมาทิ้งขว้างไปเปล่า ๆ
เถียนซู่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าแรง ๆ สองที เขารีบกวาดตามองรอบตัว แล้วขยับเข้าไปใกล้เมิ่งซังอีกนิด เอามือป้องปากกระซิบเสียงเบาว่า “ข้ากะจะซื้อไปแจกให้เจี้ยนเซิงคนอื่น ๆ ขอรับ”
“เมื่อก่อนข้าปฏิบัติตัวไม่ค่อยดีกับเพื่อนร่วมสำนักเรียนที่มีฐานะธรรมดาพวกนั้น แต่วันนี้กลับพบว่าทุกคนล้วนมีจิตใจดีงามมาก ต่อให้ตัวเองจะหิวไส้กิ่ว ก็ยังยอมให้ข้าไปรับมื้อเช้าก่อน...”
“พอดีเมื่อก่อนเคยแค่กล่าวขอโทษ ยังไม่เคยชดเชยอะไรให้พวกเขาเลย”