แป้งทอดธัญพืชหรือแป้งทอดใส่ไข่

แป้งทอดธัญพืชหรือแป้งทอดใส่ไข่

อีกสองวันก็จะเป็นช่วงเสี่ยวเสวี่ยแล้ว ฟ้าสางช้าลงทุกที ลมหนาวพัดปะทะหน้าไม่หยุด ต่อให้สวมเสื้อผ้าหนาขึ้น ก็ยังอดสั่นงันงกเพราะลมหนาวบาดผิวไม่ได้อยู่ดี

ตามปกติแล้ว อากาศหนาวขนาดนี้ คนส่วนใหญ่คงอยากนอนต่ออีกสักตื่น แม้จะตื่นแล้ว ก็คงไม่อยากลุกขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟันแต่เช้าตรู่

แต่ตั้งแต่ยามอิ๋นหกเค่อเป็นต้นมา กลับมีพวกเจี้ยนเซิงทยอยเดินออกจากเรือนนอน พวกเขาเดินพ้นลานเรือนแล้วมุ่งตรงไปยังโรงอาหารทันที แม้ใบหน้าจะดูอ่อนเพลีย แต่ละคนกลับดูกระตือรือร้น แววตาเปี่ยมไปด้วยความตั้งตารอ

ท้องฟ้ายังคงมืดสนิท เหล่าเจี้ยนเซิงเดินเกาะกลุ่มกันสองสามคน โดยมีคนหนึ่งคอยถือโคมไฟ หากมองลงมาจากที่สูง แสงสลัวจากโคมไฟเหล่านั้นทอดยาวต่อกันเป็นสายขาดๆ หายๆ

วันนี้ตื่นเช้าเกินไป เถียนซู่จึงเผลอหาวหวอดออกมา เขาเดินอยู่หน้าสุดของแถวยาว โดยมีเสียงพูดคุยของเพื่อนร่วมสำนักดังแว่วเข้าหูตลอดทาง

“ตั้งแต่มีเรื่องรับเหมาโรงอาหาร ข้าก็ตั้งตารอวันนี้มาตลอด! วันนี้เลยอุตส่าห์ตื่นแต่เช้า กะว่าจะไปซื้อของกินใหม่สักหน่อย”

“จริงของเจ้า! ว่าแต่ ร้านที่ตกลงกันไว้สุดท้ายชื่ออะไรนะ”

“ข้าจำได้ว่าชื่อร้านไป่เว่ย”

“ใช่ๆๆ ชื่อนี้แหละ! ‘รวมรสเลิศทั่วหล้า’ คิดดูแล้วคงมีแค่ร้านที่แม่ครัวเมิ่งควงตะหลิวเท่านั้นแหละที่ทำได้!”