บัวลอยจีนงาดำ

บัวลอยจีนงาดำ

ถึงเวลาเลิกงาน เยี่ยเจี่ยนเดินเคียงข้างเพื่อนร่วมงานออกมาจากที่ว่าการกรมอาญา มุ่งหน้าไปยังประตูวัง ระหว่างทางยังคงพูดคุยเรื่องงานราชการของกรมอาญากันอยู่

พอพ้นประตูวัง เหล่าขุนนางก็แยกย้ายไปหาบ่าวไพร่และคนติดตามของตน เยี่ยเจี่ยนร่ำลาผู้ใต้บังคับบัญชาแล้วก็ก้าวเดินตรงไปยังที่เดิม

ใต้ต้นฮวาย คนรับใช้จูงม้าสองตัวยืนรออยู่ พอเหลือบเห็นเยี่ยเจี่ยนก็รีบปรี่เข้ามาต้อนรับทันที

เยี่ยเจี่ยนรับบังเหียนมาแล้วถามเรียบ ๆ “ท่านเสนาบดีออกมาหรือยัง”

“ออกจากประตูวังไปตั้งนานแล้วขอรับ ยังคงกลับไปที่ฟางอันเล่อเหมือนเดิม” บ่าวรับใช้รายงานด้วยน้ำเสียงนอบน้อม กล่าวถึงตรงนี้ก็ชะงักไปนิดแล้วกดเสียงต่ำลง “เพียงแต่... เพียงแต่ดูเหมือนสีหน้าจะไม่ค่อยสู้ดี คล้ายกับกำลังสะกดโทสะอยู่ขอรับ”

“อืม” เยี่ยเจี่ยนสีหน้าไม่เปลี่ยน พลิกตัวขึ้นหลังม้า “ไปฟางอันเล่อก่อน”

คนรับใช้รีบขึ้นม้าตามหลัง ติดตามเยี่ยเจี่ยนไปตามถนนใหญ่จูเชวี่ย มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์ตระกูลเยี่ยในฟางอันเล่อ

พอใกล้ถึงหน้าประตูจวน คนเฝ้าประตูก็ได้ยินเสียงแต่ไกล รีบมุดออกจากห้องเฝ้าประตูมาคอยต้อนรับ

เมื่อถามจนรู้แน่ชัดว่าเยี่ยหวายซิ่นอยู่ที่ไหน เยี่ยเจี่ยนก็เอามือไพล่หลังเดินตรงเข้าเรือนใน พอเดินมาถึงใต้ต้นกุ้ยฮวาที่ดอกร่วงโรยไปเกือบหมด เขาก็หยุดชะงัก ยืนเหม่อมองกิ่งไม้กับใบไม้แห้งอยู่อึดใจหนึ่ง ก่อนจะก้าวเท้าอย่างเงียบเชียบไปหน้าเรือนหลัก