หม้อดินปูเนื้อ

หม้อดินปูเนื้อ

ในห้องครัวของจวนองค์หญิงใหญ่เจานิง เมิ่งซังกำลังทำหม้อดินปูเนื้อ

ตั้งแต่เข้าเดือนเก้า นางก็ปรับวันหยุดทุกสิบวันให้ตรงกับพวกนักศึกษาและเหล่าขุนนาง ครึ่งชั่วยามก่อน หลังจากนางกับเซี่ยชิงจางรู้ผลแพ้ชนะในสนามเตะชู่จวี๋แล้ว ก็แวะกลับไปสั่งความที่โรงอาหารสองสามประโยค ก่อนจะตามเขามายังฉางเล่อฟาง

อย่างไรเสียในสายตาคนนอก อีกสถานะหนึ่งของนางตอนนี้ก็คือแม่ครัวที่องค์หญิงใหญ่เจานิงจ้างวาน พอเห็นทั้งคู่เดินไปด้วยกัน จึงคิดเพียงว่าเมิ่งซังไปทำอาหารให้องค์หญิงใหญ่ ไม่ได้คิดไปเป็นอื่น

หลังจากจำกันได้ เมิ่งซังก็ยังคงมาทำอาหารให้น้าสาวผู้แสนกระตือรือร้นคนนี้ที่จวนอยู่เสมอ ไม่ใช่เพื่อเงินทอง แต่ถือเป็นการพบปะของญาติมิตร ส่วนองค์หญิงใหญ่เจานิงตั้งแต่รู้ฐานะของเมิ่งซัง ทุกครั้งก็จะตามเมิ่งซังเข้ามาในครัวด้วย ไล่พวกคนรับใช้ที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปไกล ๆ แล้วมายืนมุงดูเมิ่งซังทำกับข้าวอย่างเพลิดเพลิน

นอกจากนั้น นางยังไม่ลืมลากตัวเซี่ยชิงจางมาเป็นแรงงาน ปากคอยเหน็บแนมลูกชายตัวเองไปพลาง สั่งให้เขาช่วยเป็นลูกมือไปพลาง

ด้านข้าง องค์หญิงใหญ่เจานิงจ้องตาไม่กะพริบไปที่กระทะ ปากถามอย่างไม่ใส่ใจนัก “ตกลงวันนี้เจ้าจำญาติกับเย่ซื่อหลางแล้วรึ”

“น่าจะถือว่าใช่นะเจ้าคะ ถึงอย่างไรเขาก็จำฐานะข้าได้แล้ว ข้าเองก็เล่าเรื่องของท่านพ่อท่านแม่ให้เขาฟังหมดแล้ว” เมิ่งซังจับขาก้ามปู บรรจงคลุกแป้งตรงมันปูกับตัวปูทั้งสามด้านให้ทั่ว จากนั้นจึงหย่อนลงกระทะน้ำมันเพื่อทอดด้วยไฟอ่อน