ลมตะวันตกเฉียงเหนือ

ลมตะวันตกเฉียงเหนือ

ด้านนอกห้องพักของเยี่ยป๋อ เยี่ยเจี่ยนมองบานประตูที่ปิดสนิทด้วยสีหน้าอึ้งงันเต็มเปี่ยม

เยี่ยเจี่ยนขมวดคิ้ว พึมพำกับตัวเองอย่างงุนงง “อาป๋อไม่ได้อยู่ในห้องพักทบทวนตำราหรอกหรือ หรือว่าจะไปเรือนบรรยายกันนะ”

เขาใคร่ครวญดูครู่หนึ่ง แล้วจึงหันปลายเท้าเปลี่ยนทิศทาง

สำหรับเยี่ยเจี่ยนแล้ว กั๋วจื่อเจี้ยนไม่ใช่สถานที่แปลกตาแต่อย่างใด ตอนเด็กเขาก็เคยร่ำเรียนอยู่ที่นี่นานเกือบแปดปี แม้เวลาจะล่วงเลยมาสิบกว่าปีแล้ว เขาก็ยังคุ้นเคยกับทุกซอกทุกมุมภายในสำนักศึกษาเป็นอย่างดี

เยี่ยเจี่ยนเดินอ้อมออกจากเรือนพักของเยี่ยป๋อ มุ่งหน้าไปตามทางเดินกว้างสู่เรือนบรรยายของกั๋วจื่อเสวีย

ทว่าตอนที่เดินผ่านหน้าประตูเรือนโรงอาหาร เสียงคุ้นหูที่แว่วออกมาจากด้านในทำให้เยี่ยเจี่ยนต้องชะงักฝีเท้าลง

“พวกเขาไปที่ลานชู่จวีหรือ” น้ำเสียงบุรุษค่อนข้างเย็นชา ฟังดูแล้วน่าจะเป็นบุตรโทนของจาวหนิงจ่างกงจู่

ถัดมาเป็นเสียงสตรีเอ่ยตอบ “ท่านอาจารย์บอกว่าจะสอนเยี่ยเจี้ยนเซิงเล่นชู่จวีเจ้าค่ะ แวะมากำชับที่โรงอาหารคำหนึ่ง แล้วก็พาเยี่ยเจี้ยนเซิงไปแล้ว”

ได้ยินถึงตรงนี้ เยี่ยเจี่ยนก็ยักคิ้วขึ้น