ซุปวุ้นเส้นเลือดเป็ด

ซุปวุ้นเส้นเลือดเป็ด

เสียงร้องไห้โฮนี้ดังก้องไปทั่วทั้งโรงอาหาร

เมิ่งซังเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ แวบแรกก็เห็นเซวียเหิงที่กำลังโอดครวญอย่างน่าสงสาร เยี่ยป๋อที่ยืนซึมเงียบ ๆ และเหล่าเจี้ยนเซิงด้านหลังที่ตื่นเต้นกันยกใหญ่

สีหน้าของแต่ละคนดูแตกต่างกันไป แต่สายตาที่โหยหาของกินในโรงอาหารนั้นเหมือนกันเปี๊ยบ

นางฝากงานหน้าเตาไว้กับพ่อครัวจี้ชั่วคราว แล้วรีบเดินเข้าไปหาพลางพูดอย่างจะขำก็ขำไม่ออก “แค่ไม่ได้มาโรงอาหารครึ่งเดือน ไฉนถึงได้ทรมานใจกันขนาดนี้ล่ะเจ้าคะ”

พอได้ยินแบบนั้น เซวียเหิงก็ยิ่งเศร้าหนัก เบะปากบอกว่า “พอกลับไปสองสามวันแรกก็ยังพอไหวอยู่หรอกขอรับ ถึงอย่างไรก็ไม่ได้กินกับข้าวที่บ้านมานาน กินแล้วยังรู้สึกคิดถึงอยู่บ้าง แต่พอนานวันเข้า ข้าก็ยิ่งคิดถึงมื้อเช้ามื้อเย็นของโรงอาหาร จะกินอะไรก็ไม่เจริญอาหารสักอย่างเลย”

ตอนนั้นเอง เจี้ยนเซิงอีกหลายคนด้านหลังก็ตามมาถึง พอได้ยินประโยคหลังเข้า แต่ละคนก็แย่งกันพูดขึ้นมา

“เซวียเจี้ยนเซิงพูดแทนใจข้าหมดแล้ว! สิบกว่าวันไม่ได้กินหมูสามชั้นตุ๋นซอสแดง ในใจข้านี่ทรมานเหลือเกิน!”

“ข้าน่ะชอบมื้อเช้าที่สุด ช่วงนี้ในฝันเลยมีแต่น้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋ บะหมี่ราดน้ำมันร้อน ขนมฟักทองทอด กุยช่ายทอด...”

“ส่วนข้าไม่เหมือนกัน ที่ข้าคิดถึงมีแต่ซี่โครงหมูทอดกระเทียม หมูสามชั้นตุ๋นซอสแดง แล้วก็ไก่ทอดกรอบ!”