รากบัวเชื่อมดอกกุ้ยฮวา แกงจืดเต้าหู้ผักถังฮ่าว (2)

รากบัวเชื่อมดอกกุ้ยฮวา แกงจืดเต้าหู้ผักถังฮ่าว (2)

พอประตูปิดลง แสงในห้องภาวนาก็พลอยสลัวตาม เมิ่งซังหลุบตาลงต่ำ ก้มหน้าจนไม่มีใครมองออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร

แต่เสียงหายใจที่หนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ กับหยาดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงมาทีละหยด ก็บ่งบอกชัดเจนว่าในใจนางปั่นป่วนเพียงใด

องค์หญิงใหญ่เจานิงยิ้มขื่น “ซังซัง คำที่น้าบอกไปเมื่อกี้ว่า ‘แทบเป็นบ้า’ ไม่ได้พูดเกินจริงเลยสักนิด ต่อให้ตอนนั้นน้าอยู่ในวัง ก็ยังเคยได้ยินเรื่องที่แม่เจ้าทำในตอนนั้น ตอนได้ยินครั้งแรกมีแต่ความตกใจแทบสิ้นสติ”

“นั่นก็เพราะท่านยายกับน้าชายของเจ้า ไม่ได้ฝังลงดิน แต่ใช้วิธีเผา”

เมิ่งซังเงยหน้าขวับ เบิกตากว้างทันที

ยุคนี้ไม่ได้เหมือนยุคหลัง ผู้คนต่างยึดถือธรรมเนียม ‘ลงดินจึงสงบสุข’ และ ‘ใบไม้ร่วงสู่โคนต้น’ ยิ่งถ้าตัดเรื่องคนยากจนออกไป ในสายตาของคนส่วนใหญ่ โดยเฉพาะพวกขุนนางปัญญาชนในเมืองฉางอัน หากทำให้ร่างของผู้ตายบุบสลายแม้แต่น้อย ก็ถือเป็นการลบหลู่ผู้ล่วงลับอย่างไม่น่าให้อภัย

ส่วนการเผาศพ ในยุคนี้มักพบเห็นแค่ในหมู่ชนเผ่ากลุ่มน้อยหรือไม่ก็ในกลุ่มผู้นับถือพุทธศาสนาเท่านั้น

เมิ่งซังเสียงสั่น ทว่าน้ำเสียงกลับมั่นใจ “ท่านแม่ของข้าไม่ได้นับถือพระธรรมคำสอนเลยสักนิด เพราะงั้นนี่ต้องเป็น... ความต้องการของท่านยาย”

“ถูกแล้ว” องค์หญิงใหญ่เจานิงพยักหน้าพลางถอนหายใจยาว “ตอนนั้นน้าเคยเจอหน้าแม่เจ้าแค่ไม่กี่ครั้ง ไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง พอได้ยินเข้าก็คิดเพียงว่าหลานสาวของท่านรองเสนาบดีเผ่ยคนนี้ช่างเสียสติเหลือเกิน”