ซวงผีหน่าย

ซวงผีหน่าย

ในจวนจาวหนิงจ่างกงจู่ สาวใช้คนหนึ่งกำลังสาวเท้าเร็วรี่ตรงไปยังเรือนเล็กอันเป็นที่ตั้งของห้องครัว มุ่งหน้าไปยังประตูเรือน

พอมาถึงหน้าประตู นางเห็นพ่อบ้านยืนพิงกรอบประตูอยู่ จึงชะลอฝีเท้าลงแล้วเอ่ยถามเสียงเบา “ของว่างเป็นอย่างไรบ้างแล้วหรือ”

พ่อบ้านพยักพเยิดคางไปทางหนึ่ง ยกมือขึ้นป้องปาก “ชู่... แม่ครัวเมิ่งกำลังทำอยู่น่ะ”

สาวใช้จึงมองตามเข้าไปข้างใน

เห็นเพียงเมิ่งซังกำลังเทไข่ขาวกับน้ำตาลลงในหม้อใบเล็ก คนไปเรื่อย ๆ จนเข้ากัน แล้วยกหม้อเทนมวัวกรองผ่านกระชอนตาถี่ นมที่กรองแล้วตวงได้เต็มชามใหญ่ ก่อนที่เมิ่งซังจะค่อย ๆ บรรจงรินแบ่งใส่ชามเล็กแต่ละใบ

เมื่อเห็นว่าฝ้านมตรงก้นชามไม่ลอยขึ้นมาทันที และเอาไม้จิ้มฟองอากาศเล็ก ๆ ในแต่ละชามจนแตกหมดแล้ว เมิ่งซังถึงได้ระบายลมหายใจเบา ๆ พลางยกยิ้มมุมปาก นางเรียงชามกระเบื้องทั้งสี่ใบขึ้นบนตะแกรงไม้ไผ่ในหม้อนึ่งทีละใบ หาฝามาครอบปากชามไว้แต่ละอัน แล้วจึงปิดฝาหม้อใหญ่ลงไป

เมิ่งซังยืดตัวขึ้น พอเห็นสาวใช้ตรงประตูก็เอ่ยอย่างเกรงใจ “ของว่างอย่างนี้ยังต้องใช้เวลาอีกสักพักนะเจ้าคะ”

สาวใช้คนนั้นเป็นคนข้างกายของจาวหนิงจ่างกงจู่ จึงสุภาพกับเมิ่งซังเป็นพิเศษ นางรีบยิ้มพลางโบกมือ “ไม่รีบเลยเจ้าค่ะ ท่านกงจู่แค่ให้ข้ามาดูเฉย ๆ ไม่ได้จะเร่งเอาของกินเสียหน่อย”

เมิ่งซังยิ้มละไม แล้วหันไปดูถั่วแดงที่ต้มอยู่ในหม้อดินข้าง ๆ พลางคอยคนเรื่อย ๆ