กว้านทังเปา

กว้านทังเปา

ท่ามกลางเสียงฝนพรำ เซี่ยชิงจางลืมตาขึ้น แววตาที่ยังไร้จุดรวมสายตาค่อย ๆ นิ่งลง เผลอแวบเดียวเขาก็ตื่นเต็มตาโดยไม่อิดออดอยากนอนต่อ แล้วลุกขึ้นทันที

เซี่ยชิงจางถอดชุดนอนออก แล้วเปลี่ยนเป็นชุดลำลองที่เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อวานอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ทุกท่วงท่าดูคล่องแคล่วคุ้นชิน

ด้านนอกห้อง ตู้ฝ่างได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวข้างใน จึงรีบส่งเสียงถามเบา ๆ ทันที “อาหลางตื่นแล้วหรือขอรับ”

เซี่ยชิงจางขานรับคำ พลางหยิบหมวกฝูโถวมาสวม

พอได้ยินเสียง ตู้ฝ่างก็ถามอีก “ข้างนอกฝนตกอยู่ วันนี้อาหลางยังจะไปกินมื้อเช้าที่โรงอาหารกั๋วจื่อเจี้ยนอยู่ไหมขอรับ”

ตอนนั้นเอง ประตูก็ถูกเปิดออกจากด้านใน เซี่ยชิงจางที่แต่งกายเรียบร้อยก้าวออกมาอย่างช้า ๆ “อืม วันนี้ขี่ม้าคงไม่สะดวก เปลี่ยนไปนั่งรถม้าแทน”

ตู้ฝ่างขานรับคำ ส่งสัญญาณให้บ่าวไพร่ไปเตรียมรถม้า แล้วกางร่มกระดาษน้ำมันในมือออก

ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไร อาหลางของเขาจู่ ๆ ก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ต้องไปกินมื้อเช้าที่โรงอาหารกั๋วจื่อเจี้ยนทุกวัน ต่อให้ลมพัดฝนตก เรื่องไปโรงอาหารก็ไม่เคยงดเว้น มิหนำซ้ำเวลาออกจากจวนยังเลื่อนเช้าขึ้นเรื่อย ๆ

หรือมิใช่ว่าเพราะตอนนี้แม่ครัวเมิ่งเป็นคนคุมเตา อาหารการกินในโรงอาหารกั๋วจื่อเจี้ยนเลยอร่อยขึ้นมากงั้นหรือ