โจ๊กไข่เยี่ยวม้าหมูไม่ติดมัน

โจ๊กไข่เยี่ยวม้าหมูไม่ติดมัน

พอโดนสายตาของเพื่อนร่วมสำนักเรียนทั้งในและนอกประตูกวาดมองมาพร้อมกัน เถียนซู่ก็ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

แต่ในเมื่อพูดจาโอ้อวดออกไปแล้ว เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น ได้แต่ฝืนเชิดคอปากแข็งต่อไป “หอมตรงไหน ไม่เห็นจะรู้สึกเลย ธรรมดามาก วันก่อนข้าแวะสั่งขาแกะย่างที่หอเฟิงไท่ กลิ่นยังหอมชวนกินกว่านี้ตั้งเยอะ!”

ถึงเถียนซู่จะทำท่าทีมั่นอกมั่นใจเป็นตุเป็นตะ แต่คนส่วนใหญ่ที่อยู่ตรงนั้นล้วนเคยไปหอเฟิงไท่ และเคยลิ้มรสขาแกะย่างที่เขาพูดถึงมาแล้วทั้งนั้น

กลิ่นขาแกะย่างนั้นหอมแรงจนจัดจ้าน แต่ของกินสีเหลืองทองบนแผงตรงหน้านี้ อาศัยกลิ่นหอมของเนื้อไก่ที่โดนน้ำมันร้อนลวก ผสมผสานกับเครื่องเทศสารพัดชนิด ก็สะกดสายตาของพวกเขาเอาไว้ได้อยู่หมัดไม่แพ้กัน

หากว่ากันด้วยเรื่องกลิ่นหอมของอาหาร ในสายตาของนักเรียนกั๋วจื่อเสวียเหล่านี้ ทั้งสองอย่างถือว่ากินกันไม่ลงเลยทีเดียว

เสียง “ฉ่า” ดังขึ้น เมิ่งซังที่นั่งอยู่หลังแผงก็ทอดไก่กรอบอีกกระทะ นางหย่อนเนื้อไก่คลุกแป้งลงไปในกระทะอย่างใจเย็น แล้วใช้ตะเกียบคนไม่หยุด เพื่อแยกเนื้อไก่บางชิ้นที่ติดกันให้ออกจากกัน

เพียงไม่นาน แป้งกรอบด้านนอกของเนื้อไก่ก็เปลี่ยนเป็นสีเหลืองทอง นางตักขึ้นมา โรยผงเครื่องปรุง เขย่าจนทั่ว จากนั้นจึงตักใส่ห่อกระดาษไขที่พับเตรียมไว้ทีละห่อ พร้อมเสียบไม้ไผ่ให้ห่อละหนึ่งอัน

เมิ่งซังเงยหน้าขึ้นแล้วพูดยิ้ม ๆ “ไก่กรอบทอดเสร็จแล้วเจ้าค่ะ นักเรียนทุกท่านอยากลองชิมดูไหมเจ้าคะ”