กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
บะหมี่แห้งร้อน
ยามอิ๋นห้าเค่อ ภายในโรงอาหาร ข้างโต๊ะขาสูง
เยี่ยป๋อเอามือไพล่หลัง จ้องมองทุกการกระทำของเมิ่งซังอย่างไม่เข้าใจนัก “แม่นางเมิ่ง ท่านทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรหรือ สั่วปิ่งต้มสุกแล้ว มิใช่ว่าควรเทใส่ชามแล้วกินเลยหรือขอรับ”
มือของเมิ่งซังไม่หยุดขยับ พลางอธิบายเหตุผลอย่างละเอียด “นี่เรียกว่าต้านเมี่ยน... แค่ก คลุกสะบัดเส้นสั่วปิ่ง”
“ตักเส้นสั่วปิ่งที่ต้มสุกแปดส่วนขึ้นจากหม้อ ใส่น้ำมันสุกลงไป แล้วใช้ตะเกียบไม้คอยยกขึ้นคลายเส้นพลิกไปมาอย่างนี้ ทำแบบนี้พอนำลงไปลวกอีกรอบเส้นจะไม่ติดกัน เคี้ยวแล้วเหนียวนุ่มหนึบหนับ แถมยังเคลือบซอสได้ง่ายด้วย”
“แล้วเขากำลังทำ...” เยี่ยป๋อเอียงคอ ใช้คางพยักพเยิดไปทางจู้จื่อที่กำลังใช้สองมือออกแรงพัดพัดใบตาลอยู่ข้าง ๆ
เมิ่งซังยิ้มตาหยี “ก็เพื่อให้เส้นสั่วปิ่งพวกนี้เย็นลงเร็ว ๆ อย่างไรเล่า”
ก็ใครใช้ให้ยุคนี้ไม่มีพัดลมตัวใหญ่เหมือนในโลกยุคหลังกันล่ะ
ก็ต้องให้พวกศิษย์ที่มีแรงเยอะช่วยกันออกแรงพัดลมเอาน่ะสิ!
พอคลุกสะบัดเส้นเสร็จ เมิ่งซังก็กะปริมาณสำหรับมื้อเช้าของพวกเจี้ยนเซิง ม้วนแบ่งเป็นก้อน ๆ เตรียมไว้ จากนั้นก็ขยับหลีกทาง คอยจับตาดูอาหลานคลุกสะบัดเส้นต่อ เมื่อมั่นใจว่ามอบหมายงานนี้ให้นางทำแล้วจะไม่เกิดข้อผิดพลาด เมิ่งซังจึงหยิบเส้นบะหมี่สำหรับห้าคนใส่ลงไปลวกในหม้อน้ำเดือดจนสุก