ไก่ทอดกรอบ

ไก่ทอดกรอบ

เยี่ยป๋อกัดริมฝีปากล่างอวบอิ่ม พลางสูดกลิ่นหอมฟุ้งของกระเทียมกับซี่โครงหมูที่ลอยตลบอบอวลในอากาศ เพิ่งจะมารู้สึกตัวว่าเมื่อครู่ตนเองเสียกิริยาไปหน่อย

เขาหลุบตาลงมองร่องอิฐบนเตาตรงหน้า ถอนหายใจอย่างหงอย ๆ “เอาขอรับ”

ยังไงก็ต้องกินมื้อเย็นอยู่ดี โดยเฉพาะเนื้อหมูนี่ กลิ่นหอมน่ากินเหลือเกิน...

พอเห็นท่าทางหงอยเหงาของเขา เมิ่งซังก็รู้สึกผิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เลยตักมื้อเย็นให้เยี่ยป๋อด้วยตัวเอง นางกะว่าจะช่วยยกไปส่งที่โต๊ะเหมือนสองครั้งก่อน แต่พอก้าวขาปุ๊บก็ถูกเยี่ยป๋อห้ามไว้เสียก่อน

เยี่ยป๋อพูดอย่างเป็นจริงเป็นจัง “วิญญูชนพึงทำสิ่งอันอยู่ในวิสัยของตน ไม่ควรรบกวนผู้อื่นโดยไร้เหตุ แม่นางเมิ่ง มื้อเย็นนี้ให้ข้ายกไปเองเถิดขอรับ!”

พูดจบ เยี่ยป๋อก็กวาดตามองรอบตัว เลือกโต๊ะตัวที่ใกล้ที่สุด วางย่ามหนังสือลงเรียบร้อย แล้วค่อยเดินกลับมายกกับข้าว

แม้ตัวเขายังเล็ก แต่ก็รู้ดีว่าไม่ควรฝืนทำเกินตัว ทุกรอบจึงยกไปแค่จานเดียว เดินไปเดินมาอยู่ตั้งห้ารอบ ถึงจะขนกับข้าวสามอย่าง ข้าวหนึ่งชาม และน้ำแกงหนึ่งถ้วยไปวางบนโต๊ะได้อย่างมั่นคงปลอดภัย จากนั้นก็นั่งลง หยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดมือ เตรียมกินมื้อเย็น

พอเมิ่งซังเห็นเขาออกแรงหอบแฮ่ก ๆ เดินยกจานไปมา ก็รู้ทันทีว่าคุณชายน้อยเยี่ยต้องยังเคืองนางอยู่แน่ ๆ ทั้งขำทั้งจนใจ

ให้ตายเถอะ คุณชายน้อยคนนี้เวลางอนคนอื่น ทำไมถึงยังทำท่าเคร่งขรึมดูน่ารักน่าเอ็นดูได้ขนาดนี้นะ น่ารักน่าชังเสียจริง!