บะหมี่ราดน้ำมันร้อน

บะหมี่ราดน้ำมันร้อน

เหยียนคังฝั่ง มุมหนึ่งบนชั้นสองของโรงน้ำชา

ริมหน้าต่าง เมิ่งซังนั่งอยู่ตรงข้ามกับเซี่ยชิงจาง ส่วนตู้ฝั่งกอดกระบี่ไว้ในอกแล้วค่อย ๆ ถอยออกไปเงียบ ๆ ยืนเฝ้าอยู่ตรงบันไดไม้ชั้นสองเพื่อกันไม่ให้คนนอกมารบกวน

หลังฉากกั้นมีโต๊ะตัวหนึ่งคั่นกลางระหว่างทั้งสอง บนโต๊ะตรงกลางมีจานของว่างแกล้มน้ำชาสี่จาน ส่วนฝั่งใกล้เซี่ยชิงจางมีห่อกระดาษไขป่อง ๆ วางอยู่อีกห่อ มองลอดรอยพับเข้าไปพอจะเห็นปอเปี๊ยะทอดอยู่หลายชิ้น

สายตาของเมิ่งซังมองไปเรื่อย เอาแต่ทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง ไม่อยากจะเหลือบมองห่อกระดาษไขนั่นแม้แต่น้อย แม้สีหน้าจะยังคงสงบนิ่งเป็นปกติ แต่พอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ขึ้นมา ในใจก็มีแต่ความเสียดายและนึกเสียใจ

เดิมทีปอเปี๊ยะทอดวันนี้ นางกะปริมาณไว้สำหรับสองคน เป็นมื้อเช้าของนางกับชีเหนียง

เช้าวันนี้พอชีเหนียงตื่นนอนก็กระตือรือร้นดึงตัวนางไปแต่งหน้าทำผม พอแต่งหน้าเกล้ามวยผมเสร็จเรียบร้อย เมิ่งซังยังไม่ทันได้ทอดปอเปี๊ยะให้ชีเหนียงกิน บ่าวรับใช้ข้างนอกก็มาเคาะประตูเรือนเสียก่อน

บ่าวคนนั้นรีบเร่งเดินทางมายังอู้เปิ่นฝั่งทันทีที่ประตูเขตเปิด พอมาถึงก็กระหืดกระหอบกระซิบเสียงเบาว่า “ท่านป๋อปั๋วซื่อรอแม่นางตูจืออยู่ในเขตทั้งคืน ตอนนี้ยังไม่ยอมกลับเลยขอรับ!”

พอได้ยินแบบนั้น สีหน้าของซ่งชีเหนียงก็ดูสับสนปนกระอักกระอ่วน นางไม่สนใจแม้แต่ปอเปี๊ยะทอด รีบบอกลาเมิ่งซังอย่างลนลาน แล้วตามบ่าวคนนั้นกลับผิงคังฝั่งทันที