ปอเปี๊ยะทอด

ปอเปี๊ยะทอด

สามชั่วยามก่อน ในร้านหนังสือแห่งหนึ่งที่ตลาดทิศตะวันออก

สวี่ผิงยืนอยู่หน้าชั้นไม้ มือหนึ่งเลือกม้วนตำราบนชั้น พลางต้องทนฟังเพื่อนสนิทเจื้อยแจ้วข้างหูไม่หยุด

“เมื่อวานตอนข้ากลับถึงบ้าน ท่านแม่เห็นหน้าข้าก็แทบจะร้องไห้ เอาแต่บ่นไม่หยุดว่าข้าผอมลงไปตั้งเยอะ!”

เพราะอยู่ในร้านหนังสือ เซวียเหิงจึงระวังตัวเป็นพิเศษด้วยการกดเสียงให้เบาลง เพื่อไม่ให้รบกวนลูกค้ารายอื่น

สวี่ผิงคลี่ม้วนตำราเก่าออก เอ่ยเรียบ ๆ “ผอมลงงั้นหรือ ทำไมข้าจำได้ว่าตอนเจ้าตื่นนอนเมื่อวานเช้า ยังบ่นอยู่เลยว่าสายรัดเอวมันคับไปหน่อย?”

เซวียเหิงชะงักไป ทำเป็นไม่ได้ยินประโยคเมื่อครู่ แล้วเลียนเสียงท่านแม่ของตนต่อ “ท่านแม่ยังถามไม่หยุดอีกว่า ‘โถ่ ทำไมจู่ ๆ ถึงไม่ให้ที่บ้านส่งของกินไปให้แล้วล่ะ อยู่กั๋วจื่อเจี้ยนกินอิ่มนอนหลับดีไหม แม่เคยได้ยินข่าวลือมานะ ใคร ๆ ก็บอกว่าโรงอาหารกั๋วจื่อเจี้ยนของพวกเจ้ารสชาติแย่จะตายไป’ บ่นยาวจนกระทั่งข้าเดินกลับเรือนตัวเองเมื่อวาน ถึงยอมหยุดพูดเสียที”

สวี่ผิงยิ้มบาง ๆ เลิกคิ้วมองเขา “แล้วเจ้าไม่ได้อธิบายให้ท่านป้าเซวียฟังหรือ ว่าตอนนี้โรงอาหารเปลี่ยนไปมากแล้ว ไม่ได้แย่เหมือนเมื่อก่อน ซ้ำอาหารยังอร่อยจนเทียบชั้นเหลาสุราในตลาดทิศตะวันออกได้เลย?”