งานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่

งานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่

คืนนั้น เมิ่งซังยืนอยู่หน้าโต๊ะ ตวัดพู่กันเขียนอย่างรวดเร็ว

นับรวมแล้ว นางเข้ามาอยู่โรงอาหารของกั๋วจื่อเจี้ยนได้สิบเจ็ดวันแล้ว และก็สำรวจทั้งในและนอกโรงอาหารจนทะลุปรุโปร่ง

ผ่านไปครึ่งเดือนกว่า โรงอาหารก็ดีขึ้นมาก

มื้อเช้ามื้อเย็นมีรายการหลากหลายขึ้นไม่น้อย คุณภาพก็ดีขึ้น บางครั้งนางปล่อยให้อาหลานกับพ่อครัวเฉินทั้งสามคุมเตา ถึงอาหารที่ทำออกมาจะยังมีข้อบกพร่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ไม่เป็นไร แต่ก็นับว่าตำหนิเล็กน้อยไม่อาจบดบังความงามของหยกได้

ส่วนเหล่าเจี้ยนเซิงที่นำโดยสวี่ผิง ก็เปลี่ยนจากความรังเกียจโรงอาหารแต่เดิม กลายเป็นชื่นชอบอย่างยิ่ง สิบกว่าวันมานี้ ในหมู่พวกเขาไม่มีใครออกไปเสียเงินซื้ออาหารนอกกั๋วจื่อเจี้ยนเลยแม้แต่คนเดียว

มองโดยรวมแล้ว ก้าวแรกของการปรับปรุงสภาพโรงอาหาร นับว่าเดินได้ดีมาก ต้องคิดแล้วว่าเส้นทางต่อจากนี้จะปูต่อไปอย่างไร

ปลายพู่กันของเมิ่งซังชะงักเล็กน้อย นางยืดตัวขึ้น มือขวาถือพู่กัน ส่วนมือซ้ายที่สะอาดก็หยิบผลไม้เชื่อมโยนเข้าปาก เคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยไปพลาง ใคร่ครวญไปพลาง

ตามที่นางเห็น ตอนนี้เรื่องที่สำคัญที่สุดมีอยู่เรื่องเดียว นั่นคือจำนวนเจี้ยนเซิงที่มาโรงอาหารไม่ได้เพิ่มขึ้นเลย

เมิ่งซังขมวดคิ้ว พึมพำกับตัวเอง “ลองคิดให้ละเอียด ไม่ควรเป็นแบบนี้นี่นา……”