เป็ดย่าง

เป็ดย่าง

ที่ประตูด้านหลังกั๋วจื่อเจี้ยน เมิ่งซังสะพายกล่องเครื่องปรุงไว้บนไหล่ขวา หนีบกล่องใส่เงินไว้ใต้แขนซ้าย แล้วก้าวลงมาจากรถม้า

ในรถ ตาเฒ่าเจียงกำชับอย่างละเอียดถี่ถ้วนเหมือนผู้ใหญ่ทั่วไป “เช่าบ้านเป็นเรื่องสำคัญ เฒ่าเว่ยอยู่ฟางอู้เปิ่นมาหลายปี มีอะไรก็ให้เขาช่วยดูให้ เจ้าเป็นผู้หญิงตัวคนเดียวอยู่ข้างนอก อย่าลืมหาเรือนที่ปลอดภัยมั่นคงหน่อย อย่าไปเสียดายเงิน ถ้าไม่พอก็มาหาข้า...”

พูดยังไม่ทันขาดคำ เมิ่งซังก็ใช้นิ้วเคาะกล่องไม้ที่ใส่เงินสี่สิบตำลึงเบา ๆ ดวงตาเป็นประกายวิบวับราวกับเศรษฐีใหม่ที่เพิ่งเก็บเงินได้

ตาเฒ่าเจียงถึงกับพูดต่อไม่ออกไปชั่วขณะ

ก็ถ้าลองคิดบัญชีกันจริง ๆ จัง ๆ เงินเก็บไว้ทำศพที่เขาสะสมมาหลายปียังไม่หนาเท่าเงินในมือของซังเหนียงเลยด้วยซ้ำ

เมิ่งซังพยายามกลั้นขำ แกล้งทำหน้าจริงจังแล้วบอกว่า “เอาเถอะน่า ท่านรีบกลับบ้านเถอะ ซู่ซู่ต้องรออยู่หน้าประตูบ้านแล้วแน่ ๆ”

พูดไม่ทันขาดคำ ตาเฒ่าเจียงก็ทำหน้าบึ้งตึง ปิดประตูรถม้าดังปังโดยไม่ปริปากสักคำ

ในที่สุดเมิ่งซังก็หลุดหัวเราะพรวดออกมาจนได้

เฮอะ! ตาแก่นี่ยิ่งแก่ยิ่งทำตัวเหมือนเด็ก แค่แซวไปนิดเดียว ทำไมถึงได้แง่งอนเหมือนเด็กเล็ก ๆ ไปได้!