หม้อไฟกับข้าวห่อไข่

หม้อไฟกับข้าวห่อไข่

เซี่ยชิงจางเม้มมุมปากกลั้นยิ้ม แล้วก้าวออกมาจากเงามืดไม่กี่ก้าว

จังหวะนั้นจึงมองผ่านหน้าต่างที่เปิดอยู่เข้าไปเห็นแม่ครัวยืนอยู่หน้าเตาด้วยสีหน้าเก้อเขินพอดี

ตอนแรกเมิ่งซังมองไม่เห็นใต้เท้าเซี่ยผู้นี้เพราะบานหน้าต่างไม้บังอยู่ พออีกฝ่ายขยับตัวออกมายืนในที่สว่าง ในที่สุดนางก็เห็นตัวคนเสียที

เมิ่งซังประสานมือคารวะ “คารวะเซี่ยซือเย่เจ้าค่ะ”

“แม่ครัวเมิ่งไม่ต้องมากพิธี” น้ำเสียงเย็นเยียบแฝงความนุ่มนวลดังขึ้น

เมิ่งซังยืดตัวขึ้นตามคำบอก แล้วช้อนตาขึ้นมองผู้มาใหม่

ต่างจากเมื่อครึ่งเดือนก่อนที่ร้านอาหารสกุลเจียง ตอนนั้นมองผ่านม่านผ้าเห็นเพียงเสี้ยวหน้าแวบเดียว แต่คราวนี้ได้เห็นหน้าตาของเซี่ยซือเย่ผู้นี้อย่างชัดเจนเต็มตา

คนโบราณเคยกล่าวไว้ว่า 'เจี่ยว คือความขาวผุดผ่องของหยก' คนรุ่นหลังก็ว่า 'ขาวกระจ่างดั่งไข่มุกและหยกงาม'... สรุปความได้ว่า สีขาวดั่งหยกบริสุทธิ์นี้ช่างเข้ากับวิญญูชนผู้ถ่อมตนที่สุด

ตรงหน้ามีป่าไผ่เขียวมรกตอยู่ด้านหลังเซี่ยชิงจาง ช่วยขับเน้นให้ชุดหลานเผาสีหยกขาวดูสุขุมสง่างามอย่างยิ่ง รูปร่างเขาผึ่งผาย หน้าตาหล่อเหลาหมดจด ช่างเข้ากับหยกชั้นดีไร้ตำหนิไม่มีผิดเพี้ยน