ข้าวหลาม

ข้าวหลาม

ในเรือนขององค์หญิงใหญ่เจาหนิง เหล่าสาวใช้รุ่นเยาว์นั่งล้อมวงเย็บปักถักร้อยอยู่ใต้ระเบียงทางเดิน แต่ละคนต่างยิ้มแย้มแจ่มใส พูดคุยกันเสียงกระซิบกระซาบ ไม่กล้าส่งเสียงดังเอะอะ

ภายในห้อง สตรีงามในชุดกระโปรงผ้าต่วนเนื้อบางกำลังเอนกายพิงตั่ง เส้นเกศาดำขลับเกล้าสูง คิ้วตาคมคายงามสง่า ผิวพรรณเปล่งปลั่งกระจ่างใส นางก็คือน้องสาวร่วมอุทรขององค์เหนือหัว—องค์หญิงใหญ่เจาหนิง

ต่อให้ที่หางตามีริ้วรอยบาง ๆ อยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้บั่นทอนความงดงามลงไปแม้แต่น้อย ใครเห็นแวบแรกคงไม่มีทางเดาออกเลยว่านางอายุสี่สิบแล้ว กาลเวลาไม่อาจทำลายความงามได้จริง ๆ

องค์หญิงใหญ่เจาหนิงถือหนังสือนิยายเรื่องเล่ากางอ่านอย่างเกียจคร้าน พลางคุยเล่นกับเหล่าสาวใช้คนสนิทไปเรื่อยเปื่อย

สาวใช้คนหนึ่งพูดขึ้น “คุณชายกตัญญูต่อองค์หญิงยิ่งนักเจ้าค่ะ นี่ก็เพิ่งหาพ่อครัวมาให้อีกคน ด้วยหวังอยากให้องค์หญิงเสวยเพิ่มสักคำก็ยังดี”

องค์หญิงใหญ่เจาหนิงสีหน้าเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล หัวเราะหึ ๆ “หากเขาจะกตัญญูจริง ก็ควรแต่งเมียเข้าบ้านแล้วมีหลานสาวน่ารักน่าเอ็นดูให้เปิ่นกงสักคน ไม่ใช่เอาแต่ทุ่มเทให้กับงานราชการในกั๋วจื่อเจี้ยน วัน ๆ ไม่แตะต้องสตรี ไม่คิดเรื่องรักใคร่แม้แต่น้อย”

“พูดแล้วก็น่าโมโห หัวทื่อ ๆ แบบนี้ไม่รู้ไปเหมือนใคร ทั้งเปิ่นกงทั้งพ่อของเขา เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ก็ออกจะหัวไว มองตากันก็รู้ใจตั้งแต่ยังเด็ก มีแต่เจ้าลูกจางเอ๋อร์นี่แหละที่เป็นท่อนไม้ผุไม่เอาถ่าน ไม่ยอมเปิดรับเรื่องพวกนี้เสียที”