เกี๊ยวหมูสด

เกี๊ยวหมูสด

ยามอิ๋น ราตรีมืดมิด กั๋วจื่อเจี้ยนเงียบสงัดไร้สรรพเสียง

ท่ามกลางเสียงกรนสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน เมิ่งซังลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างเคยชิน นางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง พลางถอนใจอย่างจนปัญญาในอก

เฮ้อ... อย่างไรเสียก็ต้องรีบหาเรือนพักแล้วย้ายออกไปให้เร็วที่สุดถึงจะถูก

พอลองคำนวณเงินในมือคร่าว ๆ เดิมทีมีเงินติดตัวสองตำลึง เงินค่าจ้างที่ตาเฒ่าเจียงให้อีกห้าตำลึง รวมกับเงินที่ได้จากการรับศิษย์เมื่อวาน ตอนนี้ก็มีเงินขาว ๆ ราวสิบตำลึงกับอีกสี่ร้อยอีแปะแล้ว

ส่วนรายรับอื่น ๆ ในแต่ละเดือนยังมีเบี้ยหวัดจากกั๋วจื่อเจี้ยนแปดร้อยอีแปะ เงินที่ศิษย์กตัญญูมอบให้อีกคนละหนึ่งร้อยอีแปะ รวมเป็นหนึ่งพันสามร้อยอีแปะ นี่นับเป็นรายรับประจำที่มั่นคง และเป็นที่พึ่งพาในวันข้างหน้าของนาง

ส่วนงานอย่างการไปทำสำรับที่จวนขุนนางใหญ่ในวันพรุ่งนี้ หากทำงานสำเร็จ ค่าตอบแทนย่อมไม่น้อยแน่ ทว่าของแบบนี้ขึ้นอยู่กับโอกาส ไม่อาจหวังได้ตลอด จึงไม่ต้องนำมานับรวม

สรุปแล้ว เงินที่นางมีในมือตอนนี้พอจะเช่าเรือนพักดี ๆ สักหลัง ซื้อข้าวของเครื่องใช้เรียบง่ายเข้าเรือน แล้วยังเหลืออีกเกือบครึ่ง ส่วนเงินที่จะได้ในภายหน้าก็พอจ่ายค่าเช่ารายเดือน สรุปคือเรื่องปากท้องยังไม่ต้องกังวลไปพักใหญ่

สู้เอาสมาธิมาทุ่มเทให้กับการปรับปรุงโรงอาหาร ตั้งใจทำงานให้ดี ถึงจะคู่ควรกับการที่ลุงเว่ยให้ความสำคัญและสนับสนุน

อย่างน้อยแบบนี้ก็พอจะเรียกว่า... อนาคตสดใสได้อยู่ละมั้ง