ไก่ผัดพริก

ไก่ผัดพริก

ที่มุมหนึ่งของโรงอาหาร เว่ยสวิน เมิ่งซังและคนอื่นรวมหกคนนั่งล้อมโต๊ะ รอบข้างมีเพียงอาหลานกับจู้จื่อยืนเฝ้าอยู่

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างเกรงใจหน้าตาของพ่อครัวเหวิน จึงไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงเรื่องน่าอายเมื่อครู่ สีหน้าแต่ละคนจึงแตกต่างกันไป

ส่วนพ่อครัวเหวินเม้มปากแน่น สายตาล่องลอยไปมา ไม่กล้าแม้แต่จะชำเลืองไปทางเมิ่งซังสักแวบ รู้สึกราวกับตนถูกจับขึ้นย่างบนกองไฟ

พ่อครัวเฉินนิสัยคล่องแคล่วกว่าใคร แอบเหลือบมองใบหูทั้งสองข้างของพ่อครัวเหวินที่แดงก่ำ แล้วอดประหลาดใจอยู่ในใจไม่ได้

ที่แท้พ่อครัวเหวินหน้าเย็นชาที่ชอบจับผิดคนอื่นเป็นนิสัย ก็มีมุมแบบนี้ด้วยหรือนี่!

อีกคนที่พัวพันกับเรื่องน่าอายนี้อย่างเมิ่งซัง ตอนนี้กำลังนั่งตาจ้องจมูก จมูกจ้องใจ เงียบ ๆ จิบน้ำอุ่นอยู่

ไม่ไกลนัก คนงานกำลังเก็บถ้วยชามที่เจี้ยนเซิงทิ้งไว้บนโต๊ะ เสียงกระทบเบา ๆ ดังมาเป็นระยะ ยิ่งขับให้มุมที่คนทั้งแปดอยู่เงียบสงัดจนดูพิลึก

พ่อครัวเหวินกระอักกระอ่วนจนใบหูทั้งสองแดงราวกับเลือดจะหยด ความแดงนั้นค่อย ๆ ลามไปถึงแก้มทั้งสองข้าง

บังเอิญว่าถ้าพูดถึงสีผิว ในบรรดาคนที่อยู่ตรงนั้นนอกจากเมิ่งซังแล้ว ก็มีพ่อครัวเหวินนี่แหละที่ผิวขาวที่สุด ดังนั้นสีแดงสองแต้มจึงยิ่งเด่นสะดุดตา ราวกับแขวนโคมแดงไว้สองดวง เห็นได้ชัดว่าในใจเขาร้อนรนเพียงใด