แป้งทอดไข่

แป้งทอดไข่

ยามเหม่า มุมลับตาแห่งหนึ่งในหอพักคนงานของโรงอาหารกั๋วจื่อเจี้ยน

ช่างเหวินเอามือไพล่หลังเดินไปมาไม่หยุด คอยชะเง้อมองทางเดินเล็ก ๆ ที่ว่างเปล่าเป็นระยะ ในใจร้อนรนแต่ก็ต้องระวังตัวไปด้วย

ไม่นานนัก คนงานหน้ากลมตาเรียวแหลมคนหนึ่งก็โผล่มาจากหัวมุมทางเดิน ในอ้อมอกนูนป่องเหมือนซุกอะไรไว้สักอย่าง

นั่นก็คือคังซานที่ตามติดช่างเหวินอยู่ตลอดนั่นเอง

พอเห็นคังซานมา ช่างเหวินก็อดยิ้มไม่ได้ แต่ก็รีบฝืนเก็บสีหน้า พยายามทำเป็นเย็นชาเหมือนเดิมอย่างยากลำบาก

พอลูกน้องเดินมาถึงตรงหน้า ช่างเหวินก็เอามือไพล่หลังแล้วถามว่า “เอาของมาแล้วหรือยัง”

คังซานยิ้มประจบ “มาแล้วขอรับ! ตลอดทางข้ากลัวมันจะกระเทือนพัง เลยระวังเป็นพิเศษเลย”

พูดจบเขาก็รีบล้วงของจากในอกยื่นให้ช่างเหวิน

แป้งเหลวสีอ่อนผสมต้นหอมซอยถูกตักลงกระทะแบนที่ทาน้ำมันไว้แล้ว